Met je neus op het stuur

Racen met je neus op het stuur; wie heeft dat vroeger niet gedaan. Met Jacques Anquetil, Gerben Karstens, Raymond Poulidor, Peter Post, Henk Nijdam en de jonge Rini Wagtmans als voorbeeld stoempten we op onze fietsjes over de Roland Holstlaan, het eerste geasfalteerde wegdek in Deventer. De finish was daar waar bij de ijsbaan het asfalt overging in de klinkers van de Rembrandtkade. Uiteraard had elk van ons thuis in familiekring wel eens iets gehoord over het glorieuze verleden en de roemloze ondergang van Burgers, de Eerste Nederlandse Rijwielfabriek. Mijn grootvader sprak nog wel eens – hij had het ook van horen zeggen – over de eerste, Nederlandse wielerclub Immer Weiter, waarnaar thans een fietsbrug is vernoemd.

Het racen met je neus op het stuur was ik bijna vergeten. Vriend J. van een van onze zoons werd enkele jaren geleden weliswaar nog staande gehouden door de Amsterdamse politie wegens het overschrijden van de maximum snelheid van 50 km/h op een gewone herenfiets, maar naar mijn weten fietste hij daarbij rechtop en niet met zijn neus op het stuur. Enfin, zoals gezegd bijna was ik het vergeten, tot vorige week.

Een fietser heeft fietsvrienden en vrienden die fietsen. Dat valt niet altijd te combineren en in het algemeen is het handiger je racefiets thuis te laten als je gaat fietsen met vrienden die fietsen. Met z’n allen op een huurfiets met drie versnellingen is ook reuze gezellig. In zo’n geval wel even zorgen om niks te melden op Strava, want dan worden de fietsvrienden óf ongerust over je gezondheid óf gaan plagerig doen. En zo reed ik vorige week, zoals ik al vele jaren doe, met een groepje vrienden gezellig langs dreven en vennen in het Brabantse land.

Vriend F., die al geruime tijd twijfelt over de aanschaf van een racefiets (en ook over mijn opmerking dat ik hem in een column ga noemen), wilde wel weer eens ervaren hoe het voelt om te koersen. Dus toen het gezelschap vanaf het Belgische terras koers zette richting groepsaccommodatie voldeed ik aan zijn verzoek nog een stukje te gaan “koersen” door België. En daar gingen we dan. Vriend F. bleek nog uitstekende koersbenen te hebben. Op volle snelheid en in hoge cadans met het neus op het stuur in volle vaart over het Belse lijntje naar Turnhout en via Poppel weer terug. We hebben zelfs nog een kasseienstrook meegepakt. Het ging heerlijk, maar het was qua techniek en comfort wel wat beperkt. De gehuurde Pointer hield zich goed. Maar bovenal, het voelde in de laatste honderd meter van de eindsprint net zo spannend als bijna vijftig jaar geleden op de jongensfiets.

En welke renner is er niet met z’n neus op het stuur begonnen? In een land waar het altijd waait, moet de neus naar het stuur. Bau reed door de Groningse vlakte op z’n jongensfiets naar school, voetbal enzovoorts. Lau ook. Gisteren kostte het me nog behoorlijk moeite een jongeman in te halen die op een herenfiets met een krat voorop (!) met bijna 35 km/h over het dijkje langs het Abcouder Meer reed. “Shit”, riep hij teleurgesteld toen ik hem passeerde – hij beleefde in zijn hoofd duidelijk een eenzame solovlucht in deze virtuele koers.

Als wedstrijdonderdeel vinden we het rijden met het neus op het stuur terug bij de tijdrit. Terwijl het op een Pointer pure noodzaak is de neus naar het stuur te brengen, zijn wegfietsen zo gebouwd dat je neus geen andere kant op kan dan richting stuur. De tijdritfiets lijkt de krent in de pap van de fietsontwerper. De grenzen aan vorm en materiaal worden gezocht, zodat de renner met de neus op het stuur zijn grenzen kan opzoeken. Back to the basics!

PS
Ter illustratie wilde ik een fotootje maken van de door Peter Serier voor Giant gebouwde tijdritfiets die bij Segijn en Van Wees (de vriendelijke fietsenmakers) in de winkel hangt. Weliswaar niet Italiaans, maar schitterend mooi! Daarvoor moet je nu maar in de winkel gaan kijken, want een enthousiaste Ric van Wees toonde me twee Italiaanse tijdritfietsen uit zijn collectie. Een Chesini (Recordman TT) en een Concorde (Astore TT). Zie hier Ric met zijn Chesini. (Voor meer mooie plaatjes https://www.flickr.com/photos/46487056@N08/sets/).

Column Martin van Oostrom juni 2014 @ Italiaanse Racefietsen



1 Reactie op “Met je neus op het stuur

  1. Ondanks kennelijk goede koersbenen en 6x zoveel versnellingen op een 12 jaar oude Batavus moest ik constateren dat – na zo’n 30 km voornamelijk op kop te hebben gereden – ik uiteindelijk de laatste meters voor aankomst werd ingehaald door vriend M. op zijn herenfiets met 3 versnellingen.
    Ik begrijp nu dat M. zo’n jaar of 50 op deze buitenkans heeft moeten wachten.
    Het is je gegund vriend M, maar de volgende keer gaan we de koers toch anders opbouwen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *