Trailrunning

Gerard van DongenFietsen is te mooi om niet een groot deel van je tijd mee bezig te zijn. Aan de andere kant zijn er zoveel mooie dingen in het leven dat het zonde is om uitsluitend met fietsen bezig te zijn.

Nu heb ik nog wel een aantal andere hobby’s, maar een aantal staat wat onder druk en voor nieuwe is weinig tijd en ruimte. Met 12000 km per jaar op de fiets, een Parijs-Roubaix Blog, een maandelijks column op IR, het organiseren van diverse kleine fietsmeetings en deelname aan een forse aantal toertochten gaat er wel wat tijd in zo’n fietshobby zitten.

Tel daar bezoek aan Giro, Gios en de vele uurtje koers kijken op TV bij op en we hebben het bijna over een dagtaak. Dat los van de fietsknustelprojecten en het lezen van de nodige fietsboeken.

M’n fotohobby heeft daar de laatste jaren bijvoorbeeld teveel onder te leiden gehad. Voor fotografie moet er meer tijd komen en iets nieuws jeukt overigens wel heel erg. Die nieuwe jeuk is trialrunning.

Trialrunning is wat de MTB voor fietsers is. Off-road hardlopen zeg maar. Het liefst op smalle, lastige paden met flink hoogtemeters en natuurlijk door fraaie landschappen. Een marathon staat al langer op m’n wishlist, maar 42 kilometer door een stinkstad hollen spreekt me niet erg aan. 42 kilometer de Jungfrau op rennen of het Sellamassief rond dan weer wel. Met name deze twee omdat ik met beide een band heb. Hoe meer ik me in het trailrunnen ging verdiepen hoe enthousiaster ik werd.

Maar als ik volgend jaar aan het eind van de zomer een marathon wil lopen mag ik wel aan de gang gaan. Vooral als je weet wat m’n verleden is. M’n laatste 10 Engelse mijlen hardlopen zijn bijna 30 jaar geleden. Zo nu en dan nog wel eens een rondje gelopen, maar sinds m’n operatie aan m’n knie in 2007 de loopschoenen gelaten voor wat ze zijn. Deels op advies van de chirurg (nota bene die van FC Feyenoord) en deels op basis van een test die ik drie maanden na de operatie liep.

Loopambities had ik dus volledig opgeborgen…

Toch ging het steeds harder jeuken en vier weken terug opnieuw een test gelopen. Maanden ervoor wat aan krachttraining gedaan om alles rond de knie extra sterk te krijgen. De test was zeer bemoedigend en ik heb een aantal punaises in de muur geprikt als symbool voor een aantal loopdoelen. Wanneer en wat is niet heel relevant, maar met uitzondering van één ieder die me echt goed kent verklaart de rest me voor gek.

Dat kan zijn maar ik ben blij dat ik nog doelen en ambitie heb en niet zoals veel leeftijdgenoten uit zit te kijken naar een uitzending van MAX.

Wat wel relevant is dat ik sinds de voorbereiding voor Parijs-Roubaix 2008 niet zo gemotiveerd ben geweest. De sportambitie spuit werkelijk m’n neus uit. Na vier weken aan het lopen wordt ik wel met m’n neus op de feiten gedrukt. De benen zijn geen 20 meer en een conversie van fietser naar loper/fietser is niet in één maand geregeld.

Pijn op plekjes waarvan je niet wist dat ze er waren, maar juist die ongemakken stimuleren me om door te gaan met de weg die ik ben ingeslagen. Een zoveelste Vlaamse klassieker en zelfs de zoveelste col buitencategorie gaven niet meer de prikkel die ik nodig heb. Hoe hard ik ook train en hoeveel ik ook afval ik ga nooit meer m’n tijd op de Mont Ventoux verbeteren. Nu staat die erg scherp (net onder de 1:20), gefietst in de kracht van m’n leven.

Voor trailrunning heb ik geen referentie en dat maakt het tot een onbekend avontuur. Een avontuur hoe m’n lichaam hier mee omgaat en het zal voor veel verrassende momenten gaan zorgen. Daarnaast is het een geheel nieuwe wereld waar ik instap. Andere procedures, andere cultuur, andere events, andere spullen, andere gebruiken en andere mensen. Ook dat alles zal voor een gevoel van avontuur gaan zorgen.

Stop ik dan met fietsen? Nee maar ik ga wel terug naar zo’n 6000km per jaar en stop met een aantal activiteiten rond de fietshobby. M’n conditie is goed genoeg om een marathon te lopen.
M’n benen moeten echter wennen aan het lopen en daar neem ik 16 maanden de tijd voor.

Volgend jaar fiets ik gewoon Parijs-Roubaix en een aantal retro tochten. Zeker die van Vlaanderen en eentje in Italië en waarschijnlijk een in Frankrijk. Ik ga genoeg fietsen om die tochten fatsoenlijk uit te rijden en de tijd die vrijkomt gaat voor een deel op aan hardlopen.

Wat ik met m’n Parijs-Roubaix blog doe weet ik nog niet. Ik ga eerst een paar maanden kijken hoe ik het hardlopen in m’n leven ga passen. Vooralsnog stop ik met een aantal zaken binnen de fietshobby. Zo ook met de column op IR. Ik heb het met veel plezier gedaan en zou over m’n recente bezoek aan Gios al wel vier columns kunnen besteden. Over een dagje in de sneeuw op een berg in de Giro kan ik ook wel een verhaaltje kwijt.

Volgend maand ga ik weer een paar dagen naar Italië om te fietsen en ook dat zal genoeg kost opleveren. Alleen als ik terugkom staan de loopschoenen te wachten in plaats van de tekstverwerker. Een keuze die met het hart is gemaakt en zo zal ik altijd keuzes blijven maken. Passie moet voorop staan en hoewel de beentjes nog wat tegenstribbelen is m’n hart al over de Pordoi aan het rennen.

Allen bedankt en ik wens Guido heel veel succes met de verdere ontwikkeling van Italiaanse Racefietsen.

Ciao, Gerard

column gerard van dongen juni 2013 @ Italiaanse Racefietsen

Foto: hier ben ik bezig een wiel te richten van een fietsmaatje in de werkplaats van Gios Torino. Mooie momenten daar weer beleefd en de fietshobby zal ook meer en meer een Gios hobby gaan worden.


5 reacties op “Trailrunning

  1. Nee Gerard, niet doen man! M’n moedertje zaliger zou wel zeggen (in onvervalst West-Fries): ‘Hardloupers benne dòòdloupers’. Bovendien, wat zegt je kniechirurg hier ook weer over? Die gast heeft er voor gestudeerd, die zou ik serieuzer nemen dan een kriebeltje hier of daar.
    Volgens mij ben je aan een èchte uitdaging toe. Ga je volledig richten op iets dat haaks op sportverdwazing staat maar dat wèl alles met fietsen te maken heeft: Framebouwen. Er wordt gefluisterd dat (ome) Wim van der Kaay meewerkt aan een cursus…..

  2. henk van den anker

    gerard
    wat maak je me nou ? ik heb altijd genoten van je hersenspinsels. denk er nog eens over na. er zijn niet veel gasten die zo veel gekke dingen meemaken.
    maar anders : het ga je goed, ook al hebben we elkaar nooit ontmoet.
    gerard bedankt !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *