HD GIRO

Gerard van DongenDe Giro neemt de laatste jaren in populariteit toe, maar als puber was ik al een groter fan van de Giro dan van de Tour. Dat had alles te maken met mijn dramatische tijd op de middelbare school.

Dyslectisch zijn zie ik de laatste jaren eerder als een voor- dan als een nadeel, maar als je op de middelbare school zit is het een ramp. Zeker in de 70’er jaren. Ik koerste net en probeerde een balans te vinden tussen de fiets, meisjes, muziek en de school.

In school ging veel te veel tijd zitten. Talen waren een ramp voor me en ik zat uren op een paar woordjes te zwoegen. Bij een Frans proefwerk kreeg het begrip afzien dan ook een geheel andere lading. Voor wiskunde, natuurkunde en aardrijkskunde haalde ik negens en tienen per dozijn. Voor mijn talen had ik ook een voldoende, maar dan moesten ze wel alle vier bij elkaar worden geteld. Dan nog was het net aan.

De non die Engels gaf was een schatje en probeerde me er echt doorheen te slepen. Op maandagochtend mocht ik in het Engels vertellen hoe de koers op zondag was gegaan. “Damn a flat tire” kon dan weer niet, maar dat lag dan weer niet aan die lekke tube.

De leraren Nederlands en Duits deden ook hun best om me te helpen. Alleen de leraar Frans niet. Aanvankelijk werd ik gematst met “La plus belle langue”. Totdat de Franse leraar hoofd van de school werd. Vanaf toen lag de lat voor Frans gemeen hoog. Hij onderstreepte dat met een ferme klap in m’n gezicht. Als ik voor wiskunde tienen kan halen dan waren achten voor Frans zeker mogelijk was z’n boodschap. Z’n handafdruk bleef een uur in m’n gezicht staan.

Van een fysieke terechtwijzing was ik echter niet onder de indruk, dus ik sukkelde door. Maar na weer een dikke onvoldoende vond de leraar Frans het nodig om me eens flink aan de muur te nagelen. Op zeer intimiderende wijze maakte hij me duidelijk dat ik NOOIT de Ronde van Frankrijk zou rijden. NOOIT! Al moest hij zelf naar Levitan (toenmalig directeur van de Tour) om duidelijk te maken dat deze dwarse leerling NOOIT, maar dan ook nooit aan de Tour mocht deelnemen.

Diezelfde avond heb ik alle nummers van Wielersport zitten doornemen om alles, maar dan ook alles over de Ronde van Italië te vinden. ALLES! Als ik coureur zou worden ging ik de Giro rijden. BASTA!

Ik was werkelijk in haar armen gejaagd. Ook was ik direct verliefd en nu, dik veertig jaar verder ben ik dat nog steeds. Jaren heb ik andere wielersportfans duidelijk proberen te maken wat een prachtige koers de Giro is.

Onbevangen koersen, sidderende massasprints, adembenemende landschappen, prachtige missen, mooie leiderstruien waarbij ik het zwaar betreur dat de paarse trui er niet meer is. Een krant die op sommige dagen helemaal over de top is. De Giro is geen koers het is een manier van leven. En natuurlijk heerlijk eten en vooral de mooiste fietsen. Of is er hier iemand die twijfelt dat Italiaanse de mooiste fietsen zijn?

Het is bijna onwerkelijk wat ik in de loop der jaren over de Giro heb verzameld. Boeken, postzegels, flessen wijn, stickers, T-shirts, sleutelhangers, armbandjes, fietstruien, presentatiemappen van ploegen, koelkastmagneten. Alles verzamelde ik van de Giro. Een Giro die eerst een vlucht voor me was, maar na dik 40 jaar weet ik dat het altijd echte liefde is geweest. Liefde? Passie!

Als jullie dit lezen sta ik ergens langs het parcours. Wielrennen vind ik een echte TV sport, maar de Giro moet je toch een keer gaan proeven. Niet zoals bij de Tour al die malle toeristen omdat het vakantie is. Bij de Giro staan er nagenoeg alleen Italianen langs de kant. Heerlijk om daar tussen te staan. In Bergamo ben ik een door een schone Italiaanse omhelst omdat ze Petachhi langs zag komen. Ze kneep m’n armen bijna fijn, keek me aan en riep: “Sei carino”.

Komende dagen eerst zelf een stukje op het parcours fietsen en dan ergens een panini met een espresso. Want wees nu eens eerlijk: alleen die koffie zorgt toch dat je de Giro boven alles moet verkiezen… Na de koffie een mooi plekje langs het parcours zoeken en een babbeltje met de Italianen. M’n Italiaans is niet super, maar inmiddels goed genoeg om extra te genieten van een Giro passage.

Voor wie niet live kan gaan kijken is er overigens heel goed nieuws. De Giro wordt tegenwoordig in HD uitgezonden. Prachtig! Zelfs een wandelend peloton is een genot om naar te kijken, omdat alle details van kleding en fietsen goed zichtbaar zijn. Maar ook de beelden van de omgeving zijn schitterend en die van Matera waren wel heel indrukwekkend!

Als ik morgen een Engelse spreekbeurt moest houden wist ik het ook wel: “Damn that’s great TV quality and what a fucking great event!”

column Gerard van Dongen mei 2013 @ Italiaanse Racefietsen

Foto: De Giro was een paar jaar terug in Nederland op bezoek, maar dat is toch anders. Leuk maar anders.



1 Reactie op “HD GIRO

  1. “Of is er hier iemand die twijfelt dat Italiaanse de mooiste fietsen zijn?” Ben benieuwd… :-)

    By the way: mijn Giro kijk ik dit jaar ook écht in HD – je moet natuurlijk wel een HD tv en HD abo hebben bij je kabelaar anders heb je slechts HHD – en inderdaad: een wereld van verschil. Bijna net zo mooi als zelf langs de kant staan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *