Ego-tripje

Vanochtend reed ik één van mijn vaste trainingsrondjes aan de zuidkant van Amsterdam. De route ging dit keer via Amsterdam Zuid-Oost naar Driemond. Daarna langs het Amsterdam-Rijnkanaal (heerlijk wind mee) richting Breukelen, Portengense Brug bijna naar Woerden.

Ruim voor die tijd afslaan richting Kamerik om vervolgens bij Woerdense Verlaat – vanaf hier wind tegen – langs de kromme Mijdrecht richting De Hoef, Uithoorn en uiteindelijk bij Ouderkerk aan de Amstel uit te komen.

Vanaf Ouderkerk is het nog een bolscheut naar Amsterdam terug langs de Amstel, maar met die flinke bries tegen, koude spieren (iets te dun aangekleed, iets te lage temperaturen in april) en een dikke 70 kilometer op de teller voelde ik dat het vandaag toch nog een lastig stukje kon zijn.

Gelukkig was daar – precies op tijd – een reddende engel. Op een scooter welteverstaan. Dat is dan zo lekker: om met een vaartje van 45 kilometer per uur volledig uit de wind – haar Vespa had nog een windscherm ook – in het kielzog van een wapperende paardenstaart naar je eindbestemming meegezogen te worden.

De jongedame in kwestie draaide halverwege haar hoofd om en zei dat ze het ‘ongelooflijk’ vond dat iemand zó hard kon fietsen. Want zelf fietste ze ook, maar dan kwam de teller nooit boven de 28 uit. Ik legde haar uit dat het op deze manier niet zo heel moeilijk was. Maar dat veranderde niets aan haar verwondering.

In Amsterdam aangekomen, bij de stoplichten ter hoogte van de kruising met de Vrijheidslaan, namen we ‘afscheid’ (een zwaai en bedankje van mijn kant). Ondanks dat ik niet zo heel tevreden was over mijn benen tijdens deze rit kon ik een glimlach niet onderdrukken: deze korte ontmoeting was niet alleen goed voor mijn gemiddelde maar vooral goed voor mijn ego geweest.

column Guido van den Anker april 2013 @ Italiaanse Racefietsen

 



4 reacties op “Ego-tripje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *