Retro Hype? M’n hoela!

Afgelopen periode zijn in nagenoeg alle wieler- en fiets tijdschriften artikelen verschenen over de retro-hype. Meestal naar aanleiding van fabrikanten die meer en meer retro spul maken. 

Gerard van Dongen op Italiaanse Racefietsen

Gerard

Leuk, maar is er wel een retro hype? Ja er is een opkomst van retrotochten maar is dat niet veel meer het invullen van een behoefte die er al veel langer was? Dat zelfde geldt voor materiaal en kleding.

Nee er is GEEN retro hype! Klaar dus.

Klaar? Nee want de redactie verwacht dat ik minimaal 500 woorden aanlever dus ik zal toch een kleine toelichting proberen te geven. Er zijn twee belangrijke redenen die het gevoel van retro-hype bezorgen: het internet en het opportunistisch gedrag van een groot aantal fabrikanten.

Ten aanzien van internet kan ik simpel zijn. Met alles weten we alles direct. Informatie raast werkelijk de wereld rond. Dat doet het met alles dus ook over retro fietsen. Maar er zijn duizenden fietsers die al jaren fietsen op een retro fiets. Die doen dat nu, die deden dat 5 jaar terug en die deden dat 10 jaar terug. Op een stalen fiets in plaats van gebakken plastic. Witte sokjes en geen disco kousen. Zwarte broek en liefst zwarte schoenen.

Zoals gezegd: duizenden fietsers zijn er zo. Ze zijn jaren in de steek gelaten door fabrikanten van fietsen, onderdelen en kleding. Maar ook door de media. Zelf heb ik altijd op staal gereden en ken tientallen mensen die nog nooit een alu of carbon frame hebben gehad.

Er is geen hype. Er was wel een doelgroep die steevast kon barsten. Waarom zou je ook als winkel of fabrikant een 1 inch balhoofd aanbieden als je iemand onder het mom van ‘die ouwe meuk doen we niet meer’ een nieuwe carbon racer kan aansmeren?

Tot voor een paar jaar groeide in wielerland de bomen tot aan de hemel. De doelgroep van de moderne racer leek eindeloos groot. Waarom dan een tweede productlijn handhaven. Waarom toeclips, 6 vit kettingen, lage velgen, alu onderdelen, leren zadels, stalen frames in het programma houden als met de moderne racer goud te verdienen valt. Sterker: door de sloping frames kon de productvariatie nog verder omlaag en dat blijft zo’n mooie markering voor het intern denken van veel fietsfabrikanten.

Toen kwam de crisis. De doelgroep van de moderne racer komt onder druk te staan. De markt groeit nog, maar met de stijgende werkeloosheid kan het niet anders dat er mensen gaan bezuinigen. Ik ken meer en meer fietsers die recent hun baan hebben verloren. Die kopen niet de nieuwste Pina met Campa groep. Die blijven een paar jaar langer rijden op wat ze hebben.

Dus fabrikanten gaan het moeilijk hebben om te groeien. Als het crisis is heb je dan als fabrikant twee keuzes: verticaal of horizontaal uitbreiden. Het toevoegen van producten op bestaande markten zal lastig zijn maar we zien het gebeuren (schoenen van Mavic bijvoorbeeld). Een andere optie is andere doelgroepen aanboren! Het liefst een doelgroep waar niet teveel voor hoeft te gebeuren.

Lekker goedkoop dure producten op de markt zetten. Want laten we wel wezen. Voor een Cinelli stuur dat 40 jaar geleden al bestond hoeft niks aan research gedaan te worden.
Je stuurt één zo’n stuur naar China en ‘krijgt’ een volle container terug. Dat geldt voor toeclips, wollen truien, naven, schoenen, zadels en wat je maar wilt. Overigens is Cinelli nog een redelijk positieve uitzondering want die hebben al meer dan 40 jaar het stalen Super Corsa frame in hun programma. Gewoon omdat er nooit een hype was maar wel altijd vraag.

Toch zijn er heel wat fabrikanten die op dit moment opportunistisch aan het meeliften zijn. Door wat gelikte slogans rond dat soort producten te gooien kan de prijs extra hoog zijn. Een hoge prijs met lage investering is natuurlijk een prachtig concept. De hoge prijs kan prima want menig retro rijder is blij weer eens wat ‘nieuws’ te kunnen kopen. Voor veel fabrikanten een lekker vetrandje om de crisis te overleven. Maar vet heeft ook iets ranzigs. Waarom was ik als consument 15 jaar lang niet interessant en nu ineens wel?

Als de crisis over is zal de retro hype ook snel overwaaien. Niet dat er minder mensen op retrofietsen gaan rijden. Nee gewoon omdat fabrikanten ons dan niet meer nodig hebben, want fabrikanten willen het liefst producten die bij grote doelgroepen afgezet kunnen worden.

Het is dan gewoon weer wachten tot de volgende crisis wanneer ieder zich weer gaat verbazen over de retro-hype.

Column Gerard van Dongen maart 2013 @ Italiaanse Racefietsen

Foto: de belangstelling voor fietsen en onderdelen zoals hierboven is nooit weg geweest. Opvallend is dat naast Italië vooral in landen als de VS, Japan en Duitsland dit soort fietsen het altijd erg goed gedaan hebben.



13 reacties op “Retro Hype? M’n hoela!

  1. “Maar er zijn duizenden fietsers die al jaren fietsen op een retro fiets. Die doen dat nu, die deden dat 5 jaar terug en die deden dat 10 jaar terug.”

    Kunnen we hier in plaats van over ‘retro’ niet beter spreken over ‘vintage’? Retro fietsen zijn in mijn definitie gloednieuw geproduceerde stalen frames met een gloednieuwe afmontage en de look and feel van minstens dertig jaar geleden. Lijkt er oud uit te zien maar is het niet dus.

    Vintage fietsen zijn stalen frames die decennia geleden daadwerkelijk geproduceerd werden mét de tijdscorrecte onderdelen uit die tijd. Ziet er oud uit en is het dus ook.

    En dan heb je natuurlijk nog een derde categorie, zoals die van jouw Gios, Gerard: nieuw geproduceerde kaders, gemaakt van hetzelfde materiaal en gebouwd volgens dezelfde techniek naar een ontwerp van vele jaren geleden.

    Hoe dan ook: interessante bijdrage, beschouwing en kijk op de fietsenwereld. Eentje waar ik het grotendeels wel mee eens ben. Ben benieuwd wat de lezers van IR te zeggen hebben over dit onderwerp…

  2. “Er is geen hype. Er was wel een doelgroep die steevast kon barsten. Waarom zou je ook als winkel of fabrikant een 1 inch balhoofd aanbieden als je iemand onder het mom van ‘die ouwe meuk doen we niet meer’ een nieuwe carbon racer kan aansmeren?”

    Hmmm. Klinkt een beetje als een verzuurd verhaal van een ouwe kerel! De wereld gaat door, en er ontstaan nieuwe technologieën, nieuwe ideeën. Voortschrijdend inzicht, evolutie van de fiets. Echt prima als je er voor kiest om daar niet aan mee te doen, dat is jouw vrije keuze. Maar als er dan nieuwe zaken te koop zijn, moet je dan gelijk van “aansmeren” spreken? Je bent vrij om een product te kopen, of niet. Simpel. En, er zijn voldoende merken die alle soorten frames aanbieden, óók in staal. De Italiaanse merken, maar ook het Nederlandse Santos. Mijn advies: ga lekker een stukje fietsen in de zon, daar knap je vast van op! :)
    Bas

  3. Bas je kan duidelijk niet goed lezen. Ik heb niks tegen moderne fietsen. Ik heb probleem met het opportunistische gedrag van fabrikanten die NU (2-3 jaar) ineens belangstelling voor de retro (vintage zo je wilt) hebben.
    En een ouwe kerel is een dooddoener want m’n leeftijd is bekend dus dit soort profetische uitspraken kunnen achterwegen blijven. En verzuurd ben ik al helemaal niet. Sterker ik krijg juist regelmatig kritiek dat ik teveel levensgenieter ben :-)

    Dus Bas vooral goed lezen en niet met een vooringenomenheid reageren. Je hoeft het er niet mee eens te zijn maar dat is ook niet de functie van een column.

  4. Overigens als ik genoeg middelen had stond er ook een Pina met Campa SR en hyperons. Maar deze verzuurde man gaat liever 5 keer per jaar op vakantie :-)
    Win ik een prijsje komt er voor de bergritten een top carbon racer.
    Maar wie goed leest ziet dat het daar niet over gaat!

  5. In 1987 kocht ik mijn stalen Gios, wit met blauwe
    accenten. In 2006 is deze bij GIOS in Italië in GIOS
    blauw overgespoten en voorzien van de handtekening
    van Alfredo. Oorspronkelijk afgemonteerd met Shimano,
    maar later voorzien van een Campa Record/Chorus groep.
    Hypes of niet, ik rijd op deze fiets al jaren met veel plezier.
    Ook houd ik mijn fietsvrienden, die soms op carbon rossen
    rijden van duizenden euro”s bij.
    Mij heeft het al die jaren blijkbaar veel geld gescheeld om
    niet steeds het nieuwste van het nieuwste te willen hebben.

    Ieder zijn smaak uiteraard, maar ik voel me niet retro
    ondanks mijn leeftijd.

    Theo

  6. goed stukje ik ben er mee eens dat ik vaak berichten zie in de bekende fietsbladen als zijnde nieuw.
    vooral door de hype van de fixie fietsen lijkt het net of dat nieuw is.
    vervormde baanfietsen die nu buiten gebruikt worden.
    ik verbaas mij zo wie zo als ik om mij heen kijk hoe weinig echte liefhebbers er nog zijn.
    groepen van campa en topframes van nog geen 5 jaar oud worden niet meer herkend en gekenmerkt als retro
    wij moeten het nu doen met felt,trek,cube niks mis mee maar de werkelijke passie ontbreekt en zal in ieder geval niet het kenmerk krijgen als retro ooit.
    daarom is zo site als deze een verademing om nog werkelijke liefhebbers tegen te komen.
    en wat voor naam er aan gehangen word …een groep van 2 jaar terug is schijnbaar als retro het zal wel.
    passie is nooit retro

  7. goed stukje ik ben er mee eens dat ik vaak berichten zie in de bekende fietsbladen als zijnde nieuw.
    vooral door de hype van de fixie fietsen lijkt het net of dat nieuw is.
    vervormde baanfietsen die nu buiten gebruikt worden.
    ik verbaas mij zo wie zo als ik om mij heen kijk hoe weinig echte liefhebbers er nog zijn.
    groepen van campa en topframes van nog geen 5 jaar oud worden niet meer herkend en gekenmerkt als retro
    wij moeten het nu doen met felt,trek,cube niks mis mee maar de werkelijke passie ontbreekt en zal in ieder geval niet het kenmerk krijgen als retro ooit.
    daarom is zo site als deze een verademing om nog werkelijke liefhebbers tegen te komen.
    en wat voor naam er aan gehangen word …een groep van 2 jaar terug is schijnbaar als retro het zal wel.
    passie is nooit retro
    theo walburg

  8. Of er een retro hype is of niet wordt bepaald door het aantal mensen die op een ‘retro’ danwel ‘vintage’ fiets rijden vergeleken met een eerdere periode, en de column geeft geen overtuigend onafhankelijk bewijs voor het bestaan van een hype danwel het ontbreken daarvan. Dat meerdere leveranciers nu wel ‘retro’ fietsen/onderdelen leveren lijkt het bestaan van een hype te onderschrijven, aangezien de leveranciers simpelweg de markt volgen. Als er vraag is zal er geleverd moeten worden. Dat je deze vraag toeschrijft aan de crisis is een interessante theorie die best van toepassing zou kunnen zijn. Correlatie en causalititeit zijn echter 2 verschillende zaken, en onderbouwend bewijs voor deze theorie heb ik niet terug kunnen vinden in je column.

  9. Kom net terug uit de winkel met een nieuw Engels/Thais-talig fietsblad, Crank genaamd (ik woon in Bangkok). Vol met vintage/retro artikelen, en niet alleen dat, het hele blad is vintage stijl, van het grove papier tot en met de belichting en compositie van de foto’s. Fietscafe’s met vintage thema springen hier als paddestoelen uit de grond. ‘s Avonds zie je hele groepen op hun fixies en retro racefietsen over de verkeersaders van Bangkok rijden. Nu is er absoluut geen crisis in Thailand of in de rest van Zuidoost Azie – sterker nog, de hele regio gaat door een periode van ongekende economische groei!

    Dat neemt niet weg dat de schrijver naar ik aanneem altijd al met liefde en naar volle tevredenheid op een meer traditionele fiets gereden heeft – ook al is er een hype, hij zal dat zeker niet als dusdanig interpreteren. Hij is of een absolute trendsetter, of iemand die een beetje in vroeger blijft hangen en wat grommend om zich heen kijkt nu anderen en masse zijn passie willen delen. Er is ook een kans – en die is groot gezien de toon van het stukje – dat hij gewoon lekker op z’n oude fiets wil blijven rijden en dat het hem geen bal interesseert wat er om hem heen gebeurt. Het is een beetje net als met de ouwe zonnebril van mijn vader…die loopt er ook eens in de 10 jaar weer modern bij! ;-)

  10. Ik ben het helemaal met schrijver Gerard eens. Mijn probleem is: ik vind een blauw-wit Gios, Columbus-frame, Campagnolo Nuovo Record gemonteerd, gewoon veel mooier dan welke moderne fiets dan ook. Ik word tegenwoordig bijna onpasselijk van die hoge velgen met al die verhalen erop. En ook van die dikke buizen met die reusachtige belettering. Het is allemaal afschuwelijk en doet bijna zeer aan mijn ogen. Dus ik blijf gewoon op mijn ranke, stalen fiets rijden. Cinelli-stuurtje, oude Campa-commandeurs, wit stuurlintje, bekijk het maar.
    Maar ondertussen kan ik in een fietsenzaak geen onderdelen meer kopen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *