Peren voor een Italiaanse fiets

Deze keer een gastbijdrage van Richard van Arkel, enthousiast spin-instructeur en toerfietser. Over peren en zijn eerste echte racefiets, een Campagnolo afgemonteerde Colnago.

“Kleur en smaak worden door jou aan mijn leven gegeven.”

-
Tijdens een gezellig avondje met wielervrienden worden automatisch verhalen van vroeger verteld. Anekdotes die je je leven lang bij blijven. Verhalen van diverse tochten, koersen en uiteraard over de fiets. Zo kwam ook het onderwerp de eerste fiets ter sprake, een verhaal wat in mijn geval een bijzonder vervolg kreeg, geplaatst in de tijd is het tevens een verhaal wat voor mij bepaalde zaken in een geheel ander perspectief plaatst. Gedurende de avond werd gezegd “je moet iets doen met dit verhaal”iets wat ik me na het vertellen ervan al voorgenomen heb.

Mijn eerste racefiets was een Franse “Motobecane” licht geel, commandeurs op de buis en 10 versnellingen. Nu kunnen de Fransen best wat, maar racefietsen bouwen: Nee niet echt. Ik was er van overtuigd dat ik wilde gaan “koersen” na een “zwemcarrière”van een paar jaar. Je moet ergens beginnen, een duidelijke les van mijn ouders toentertijd. Racebroek zonder bretels (donkerblauw) fietsschoenen met de naam van Fedor den Hertog* erop en een shirt wat via de Superconfex kwam wit met blauw en een sterren motief.

Nog geen 3 maanden later was de “MBK” een hoopje ellende, trappers die niet meer los te krijgen waren, spaken die om de haverklap eruit knalden etc etc. Ik stond meer bij de fietsenmaker dan dat ik op de fiets zat. Ik wilde een échte fiets! Mijn broer had ook de geest gekregen en was uitgerust met een wit blauwe MBK. In die eerste maanden hebben we samen aardig wat kilometers weggetrapt. Maar ook voor hem was duidelijk dat als er gekoerst moest worden, dit alleen op een echte fiets kon.

In het najaar hebben we menige wielerzaak afgestruind en al dagdromend werd mijn eerste racefiets samengesteld. Ik had op een kladje de benodigde onderdelen opgeschreven en daar de prijzen bij vermeld, denkend dat dit compleet was kwam ik op een bedrag van 4800 gulden uit. Slik… Ik had en heb fantastische ouders, maar dat waren bedragen.

Op een avond waarop het onderwerp fietsen ter sprake kwam hebben we de stoute schoenen aangetrokken. Onze plannen werden aan onze ouders voorgelegd hopend op een gouden ingeving. En die kwam er! Mijn vader en moeder waren eensgezind: “Jullie zijn 16 en 14, wellicht is het een idee om er zelf ook eens wat voor te doen, dat leert je enerzijds te waarderen wat je hebt en we geloven echt dat jullie er een stuk zuiniger mee om zullen springen dan met die twee apparaten die ooit de naam racefiets hebben gedragen en nu in de garage staan”. Ware woorden toen en nu…

De lokale krantjes werden er op nageslagen en op een zekere dag: Gezocht thuiswerkers! Nou dat moest het zijn, na schooltijd thuis aan het werk en centjes verdienen om onze droom te verwezenlijken. Er werd gebeld door mij moeder. De eerste vraag die ik gesteld heb na afloop van dat gesprek: wat moeten we doen voor thuiswerk? Het antwoord: PEREN SCHILLEN! Deze woorden en de wijze waarop ze uitgesproken werden, zal ik me tot in de lengte der dagen herinneren.

Zo gezegd zo gedaan: er werden een paar aardappelschilmesjes en dunschillers gekocht en de garage werd omgetoverd tot het perenschil strijdtoneel. De peren werden opgehaald en we zijn begonnen met 20 kistjes. Peren waar het steeltje aan moest blijven zitten, kleine peren, grote peren en erg grote peren. Maar de opbrengst: 6 gulden per kistje (de kleine peren, de grote 4 of 5). Dat waren ongeveer 1.000 kistjes met peren.

Vol goede moed werd er begonnen met schillen conform de instructies, want de peren waren uiteindelijk voor consumptie: een niet nader te noemen concern met een vogel met een iets te grote bek was vaste afnemer bij onze “peren dealer”. Een paar dagen nadat we gestart waren geen vel meer op de linker wijsvinger en bruine handen van het perensap wat er bij het schillen vrijkwam, maar wat bleek: ik haalde 2 kistjes per uur. 16 jaar en 12 gulden per uur verdienen; mijn droom kreeg steeds meer vorm…

Middagen, avonden en hele weekenden werd er geschild. Tussendoor werd er duchtig getraind op de inmiddels als hopeloos verloren bestempelde MBK’s. De perendealer was blij, zo blij dat hij zelfs peren kwam brengen en de geschilde weer op kwam halen. Kerst kwam er aan en het zou druk worden bij de vogel. 40 kistjes meenemen en 80 afleveren en schillen. Op het eind van de avond, alles met chloor schoonmaken want alles plakte in het kwadraat wijzelf incluis.

Dit hebben we een winter zo vol gehouden, onze ouders hebben regelmatig mee zitten schillen want dat beide zoons zo gedreven waren om het ultieme doel te bereiken was voor hen ook een stimulans. Tussendoor werd er regelmatig gekeken bij de wielerzaken naar het nieuwste van het nieuwste. Mijn fiets kreeg vorm. Veel Italiaans spul, mooi afgewerkt en het “smoelde” goed.

Februari en de balans werd opgemaakt, we hadden met z’n tweetjes 10.000 gulden verdiend. Er kon gewinkeld worden! Zo trots als een aap met 7… naar de fietsleverancier. Daar hing mijn frame: Colnago. Hetzelfde als waarop toendertijd de Superconfex ploeg reed. Wit frame met groene blokjes richting de zadel pen en op de onderbuis. De groep: Campagnolo C Record, met die mooi dichte delta remmen, Wolber velgjes en bandjes, Modolo stuurpen en stuur en links en rechts nog wat bidonrekjes, kabeltjes zus, stuurlintje zo etc. etc.

Mijn broer koos een wat meer “Doe Maar” uiterlijk met fluorescerende kleuren: een Concorde. Aan tafel met de verkoper, korting eraf en… totaal 11.000 gulden… Het eerste wat ik en mijn broer dachten toen we elkaar aankeken: KUT met PEREN. Dat werd nog eens een kleine 200 kistjes schillen geblazen… Mijn vader was er bij en die zag deze blik die ik met mijn broer wisselde. Het was 10 seconden akelig stil en toen sprak hij: maak het maar in orde, ik betaal het verschil, maar dan zorgen jullie dat de fietsen vandaag nog opgebouwd worden (uiteraard waren we voor dag en dauw er naar toe gegaan). De deal werd gesloten.

Die middag werd door ons samen met vader en moeder een tweetal droomfietsen opgehaald. We kregen van hen nog wat extra kleding en een paar goede schoenen. Uiteraard Italiaans (Diadora). Het eerste ritje daarna was een ware triomftocht! Wat reden ze fijn en wat waren ze mooi. Een spatje modder erop: poetsen. Het was mijn eerste echte liefde waar ik goed voor zorgde, daarin hadden mijn ouders gelijk.

Ik ben het seizoen daarna wedstrijden gaan rijden en kan u verzekeren dat ik in de twee jaren daarna bij een valpartij steevast naar mijn fiets gekeken heb of er wat kapot was. Mijn eigen kwetsuren: dat was maar vel, dat had ik al vaker verloren. De liefde voor Italiaanse racefietsen is nooit weggegaan. Mijn tweede was een knalrode Pinarello. Ook nu heb ik nog steeds een Colnago met Campagnolo afgemonteerd.

Voor de oplettend lezers: bij de naam Fedor den Hertog hierboven staat een sterretje. Welnu: eind jaren negentig heb ik tijdens een toertocht met diverse relaties kennis mogen maken met Fedor den Hertog, een man met mooie verhalen, die de nodige klappen heeft gehad in zijn leven. Deze dag werd afgesloten met een diner waar ik recht tegenover hem zat en hij de volgende opmerking maakte: “Het leven is voor mij niet altijd even aangenaam geweest, daarom neem ik het maar zoals het komt en geniet van ieder moment”. Na dit gezegd te hebben prikte hij met zijn vork in een schaaltje en slurpte een heerlijk stoofpeertje naar binnen. Mijn reactie toen was een glimlach. Nu terugdenkend hieraan en hoe het mij en Fedor vergaan is… dik, heel erg dik kippenvel.

column van Richard van Arkel @ Italiaanse Racefietsen

Richard op de kasseienstrook Mons en Pevele uit Parijs-Roubaix.

(Met dank aan Gerard van Dongen voor het ter beschikking stellen van dit verhaal)

Lees ook de columns van huiscolumnisten Gerard van Dongen en Henk van den Anker of lees de bijdragen van Guido van den Anker, directeur sportif van IR.

 



7 reacties op “Peren voor een Italiaanse fiets

  1. 10.000 gulden verdienen met peren schiillen… ongeloofelijk! Dank voor dit verhaal Richard, een zeer leuke bijdrage aan IR!

  2. Dag Richard,

    leuk verhaal zeg! heb 2 weken geleden net zo een Colnago Master 1985 met deltas gekocht. kostte me nu nog maar 50 doosjes peren schillen (speld in een hooiberg). Briljante fiets. ga hem binnenkort wel plaatsen op IR..

  3. Vorige week zat Richard dit te vertellen bij een gezellig fietsavond wat ik had georganiseerd. Ik zeg: zet maar op papier! Gelukkig heeft hij dat gedaan.

    Die avond vielen er nog wel een paar mooie verhalen. Er komt nog meer ;-)

  4. Overigens een mooie docu is “Het onmogelijke uur”. Dat gaat over een poging van Ritter om het record van Merckx terug te pakken. Grappig is dat een van Ritters trainingsmaatjes de jonge Moser is die……………………..jaren later alsnog dat record van Merckx zal pakken. Mooie docu!!! Daar rijdt hij op een Benotto………..zijn we toch weer bij dat stuurlint :-)

  5. @wouter, ik kijk uit naar de foto’s!!! Gerard, dank voor het plaatsen, diverse mensen die dit verhaal kennen vanuit de praktijk hebben het gelezen en het heeft al weer heel wat herinneringen opgehaald…….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *