Premie bij de bel

Gerard van Dongen op Italiaanse Racefietsen

Gerard

Iedere bezoeker aan een criterium kent dit verschijnsel wel. Als de renners bij de meet aankomen wordt de bel geluid terwijl er misschien nog wel 85 ronden op het bord staan. Om elk misverstand te voorkomen roept de microfonist ‘premie bij de bel’. “Dames en heren er zijn drie premies voor de kopgroep en twee voor het peloton.” Premies worden doorgaans geschonken door de plaatselijke middenstand om reclame te maken.

Toch is het een bizar verschijnsel. In welke andere sport kan je halverwege de wedstrijd al iets winnen? Ik heb in het verleden wat opmerkelijke premies mogen ontvangen. Als jongen van 14 een fles abrikozenlikeur? Meestal was het geld of een tegoedbon van een plaatselijke fietswinkel. Als het dan om een koers in Brabant ging had je aan zo’n bon natuurlijk niks en verkocht je die aan een plaatselijke renner. Op school begrepen ze er ook niks van die premies. Soms kwam ik van een koers met meer premies thuis dan een klasgenoot in een maand aan zakgeld kreeg. Zo goed was ik niet eens!

Toch waren er premies die je zo snel mogelijk wilde verstoppen. Met een luxe krentbrood doe je een jonge knul geen plezier. Zeker niet als deze balanceert tussen de keuze om z’n hormonen in te zetten voor sport of richting de leuke meisjes die rond het parcours hingen. In een beetje criterium werd ik elk rondje wel weer op een ander meisje verliefd. Behalve in Haaren.

In Haaren heb ik me drie jaar achter elkaar omgekleed bij dezelfde mensen. In die jaren was het heel gewoon om een ‘huisie’ te zoeken. Hun dochter zag er elk jaar weer mooier en vrouwelijker uit. Elk volgend jaar wilde ik meer indruk op haar maken. Toch begreep ik donders goed dat de afstand niet tot afspraakjes zou gaan leiden. Facebook was er niet, want anders had ik haar zeker ‘geliked’.

Donkere krullen tot net boven haar heupen. Elk jaar iets vollere borstjes en stuiters van ogen. Een gave huid zonder één pukkeltje terwijl ikzelf een arsenaal aan cols op m’n gezicht had staan. Verder had ze een verlegen glimlach die mij nog verlegener maakte. Praten deden we in telegramstijl met van die stiltes. Met haar broertje kwam ze altijd naar de koers kijken. Soms ging het redelijk in Haaren, maar die laatste keer toch niet.

“Iets gewonnen vandaag?” vroeg ze toen ik me bezweet in de bijkeuken meldde. Ik stamelde dat haar aanmoedigingen voor niets waren geweest. Snel moffelde ik de premie-enveloppe en het blik fruit in m’n sporttas. Gelukkig had ze het niet gezien. Een blik fruit winnen bij een premie bij de bel? Dat is wel heel slecht voor je imago.

Toen ik onder de douche vandaan kwam had moeke soep klaargezet. Moeder begreep hoe dit soort dingen werken en liet ons alleen. De Haarense schoonheid stelde toch nog even een hele lastige vraag. Je had toch een premie gewonnen? Ik hoorde je een keer omroepen. Nummer 6! Voor haar lag het programmaboekje waarin ze mijn naam had omcirkeld.

Zou… zou ze dat boekje nog hebben? Ik heb nog wel de premie-enveloppe. Het blik fruit heb ik natuurlijk zo snel mogelijk weggewerkt. Imago weet je wel.

premie

Gerard van Dongen heeft in de jaren zeventig een beetje gekoerst. De tachtiger en negentiger jaren vulde hij met toerfietsen. De laatste jaren is Gerard vooral op zoek naar wielerromantiek. De fietsavonturen en andere hobby’s van Gerard kun je volgen op zijn blog. Meer columns van Gerard vind je op deze pagina.
Pin It


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *