Quattro Stagioni

Gerard van Dongen op Italiaanse Racefietsen

Gerard

De één denkt aan een heerlijke pizza en de ander aan een viertal deuntjes van Vivaldi. Voor mij zijn vier seizoenen toch vooral vier keer een ander soort weer. Vier keer andere activiteiten.

Vroeger ging het wielerseizoen op met de jaargetijden. Milaan-San Remo is zelfs vernoemd naar het voorjaar (Primavera). Ook de Ronde van Lombardije geeft met haar bijnaam ‘koers van de vallende bladeren’ een knipoog naar één van de seizoenen.

Vroeger was het wielerseizoen echt een reis van voorjaarsklassiekers, de zomer met de grote rondes en dan de najaarsklassiekers. De winter voor de zesdaagsen en de slijkkruipers. Nu beginnen ze halverwege de zomer al in de USA te crossen. Het wegseizoen gaat de hele winter door met rondes in Australië, Argentinië en een aantal van die zandbaklanden. Het is één grote brei aan koersen geworden. Persoonlijk ben ik groot voorstander van de mondialisering van onze sport maar een paar orgelpunten (hebben we meer aan Bach dan aan Vivaldi) mis ik tegenwoordig.

Vooral het slot van het wegseizoen. Jarenlang was de Trofeo Baracchi een prachtig slot van het (Italiaanse) wielerseizoen. De Trofeo Baracchi is een koppeltijdrit en de naam van het evenement is zelfs een soortnaam geworden.

Prachtige koppels bevolken de erelijst: Merckx (natuurlijk) met ploegmaat Swerts die waarschijnlijk zeven keer dood heeft zitten gaan bij de meester in het wiel. Van Springel met Agosthino en Anquetil met Gimondi.

Wat te denken van de tandem Hinault en Francesco Moser? Moser had er net een fantastisch jaar opzitten met werelduurrecord, Milaan-San Remo en Giro. Hinault was dat jaar in de Tour op een tweede plaats blijven hangen en wilde laten zien dat hij nog steeds tot de absolute top behoorde. Moser en Hinault fietsten helemaal niet tegen de andere koppels. Ze fietsten vooral tegen elkaar. Zo lang mogelijk op kop tot de benen compleet verzuurden en dan nog vijf trappen echt gas geven om de ander serieus pijn te doen. De ander volledig aan gort rijden. Niet pijn doen maar de ander compleet in de vernieling rijden. Laten zien wie de baas is. Prachtig! Ook de oudste broer van Francesco staat op de erelijst van de Baracchi. Aldo wist twee keer te winnen tegenover vijf stuks van Francesco.

Ze zijn overigens niet de enige broertjes. Thomas en Gosta Pettersson wisten in 1970 samen de bloemen naar zich toe te trekken. De twee maakten deel uit van de vier broertjes die samen met Eric en Sture jaren het ploegentijdrijden op de weg en baan hebben gedomineerd.

Een van de mooiste Baracchi’s blijft toch die van 1953. Fausto Coppi was wereldkampioen geworden bij de profs en Riccardo Filippi bij de amateurs. Beide kleppers kwamen uit voor Bianchi. Op hun prachtige celeste fietsjes en allebei in een schitterende regenboogtrui veegden ze de concurrentie op een kansloos hoopje. In 1954 en 1955 won het duo opnieuw en zette daarmee een unieke hattrick neer.

De laatste Baracchi voor koppels is verreden in 1990 en in 1991 was het echt de allerlaatste met een individuele tijdrit. De Baracchi was ooit een privé initiatief van een familie uit Noord Italië. Aanvankelijk was de koers in lijn, maar vanaf 1949 werd het voor jaren de traditionele koppeltijdrit.

Mocht ik ooit zo’n belachelijke geldprijs winnen is het eerste wat ik ga doen de Barrachi in ere herstellen. Niet naar mezelf noemen. Nee gewoon de Trofeo Barrachi als einde van het wielerseizoen in Europa. Zo’n stevig orgelpunt alsof Vivaldi ‘L’Autunno’ geschreven heeft voor een quatre mains op een bombastisch kerkorgel. Met twee tegen elkaar. Zwaar aanzetten, fors doorhalen en vooral niet opgeven.

Hoe zou het zijn als ik zo’n geldprijsje zou winnen… Cancellara samen met Boonen, Gilbert met Martin, Wiggins met Froome. Wat zouden ze elkaar pijn doen. Trofeo Baracchi als orgelpunt van het seizoen. Laat het dan daarna maar winter worden…

Coppi en Filippi beiden in regenboogtrui op weg naar de overwinning in 1953.

Gerard van Dongen heeft in de jaren zeventig een beetje gekoerst. De tachtiger en negentiger jaren vulde hij met toerfietsen. De laatste jaren is Gerard vooral op zoek naar wielerromantiek. De fietsavonturen en andere hobby’s van Gerard kun je volgen op zijn blog. Meer columns van Gerard vind je op deze pagina.

Pin It


6 reacties op “Quattro Stagioni

  1. Ik heb deze koppeltijdrit nooit bewust meegemaakt en dat vind ik heel spijtig. niet enkel de geschiedenis en de erelijst spreekt enorm tot de verbeelding, maar ook het format koppeltijdrit. in mijn ogen veel mooier dan een ploegentijdrit, waar je een aantal ploegmaten overboord mag gooien. komt daar dan nog bij dat de Baracchi een ééndagswedstrijd is. niks te zien met een algemeen klassement!

  2. henk van den anker

    wat een f a n t a s t i s c h e wielerfoto !

    die auto, de man met de plusfour, de twee schitterende

    coureurs ! coppi was me er eentje !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *