Stationair

Guido

Guido

Ik klik in mijn linker pedaal, maak een paar omwentelingen in een lichte versnelling en schakel daarna op naar mijn zwaarste verzet: 52×12.

De eerste paar kilometers gaan op souplesse en zijn bedoeld om de benen op te warmen. De snelheid ligt echter al snel rond de vijfenveertig per uur. Op mijn koptelefoon klinkt ‘legs’ van ZZ Top.Draadloos doorgestraald van Spotify via m’n iPad die voor me op het nachtkastje staat. Toepasselijk nummer.

Na een minuut of tien begint het eerste zweet zich te vormen op mijn gezicht. Nog even en het Polti wielerpetje, dat ik achterstevoren op heb en dat ik tot vlak boven mijn wenkbrauwen naar beneden heb getrokken, zal doorweekt zijn.

De eerste transpiratiedruppels rollen naar beneden, richting mijn neus, waar ze uiteindelijk al kriebelend via de bovenbuis van mijn stalen Coppi strada op de grond zullen belanden. Ze vormen een plasje onder en naast mijn fiets. Een teken dat hier gewerkt wordt.

De kruissnelheid is inmiddels opgelopen tot dik vijftig kilometer per uur. Het pijltje op mijn CatEye wijst naar boven, ten teken dat ik sneller rijdt dan het huidige gemiddelde. Ik voel het elastiek dat de achterste rollen met de voorste verbind soepeltjes vibreren. De rollen draaien als een dolle.

Vreemd genoeg lijkt het alsof ik niet vooruit kom. Wat natuurlijk ook zo is. ‘Got me under pressure’ zingt de bebaarde zanger van het Texaanse rock trio nu in mijn oor. Dat klopt aardig want ik heb nog twee kilometer te gaan en geef nu alles. Even tik ik 62 per uur aan, maar ik moet uitkijken dat ik niet van de rollen rijd, zo wild ben ik aan het malen.

Gelukkig heb ik mijn stuur stevig onder in de beugel vast. Mijn fietshandschoentjes zijn inmiddels ook doorweekt. Ook daaruit drupt het zweet nu naar beneden. Het plasje onder mijn frame is een plas geworden. Ik kijk op mijn tellertje en zie dat ik 37 kilometer heb afgelegd. Drie kwartier knallen. Het is mooi geweest.

Ik knijp in de remmen, klik mijn linker voet uit het pedaal en zet die op het matras van ons bed waarnaast ik sta. Kompleet doorweekt stap ik van mijn fiets af. Ik sta letterlijk stoom af te blazen. Op naar de douche. Overmorgen mag ik weer een stukje.

Alles loopt op rolletjes.

 Als directeur sportif van IR schrijf ik zo nu dan over de fiets en het fietsen. Hersenspinsels, invallen, filosofische overpeinzingen en observaties van mijn hand: alles kan aan bod komen.

IR heeft vandaag getraind:

rollerbank | 37.15 km | 50.04 gem

Pin It


7 reacties op “Stationair

  1. Heb eens een stalen Chesini mogen aanschouwen die van een rollenfietser was geweest: Bovenbuis was doorgeroest door ‘t zweet.

    Laat ‘t een waarschuwing zijn……….

  2. ZZ Top, Polti-petje, stalen Coppi … goed bezig.

    Alleen die Tacx … hoewel ook redelijk retro. Hier in de schuur staat nog ‘n groene.

    De Dikke Aarsbergen & Nijssen is mooie nachtliteratuur :).

  3. Is ‘t niet wat vroeg om nu al op de Tacx te gaan? Het was prima fietsweer dit weekend!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *