Romantiek

Gerard van Dongen op Italiaanse Racefietsen

Gerard

In mijn beleving verdwijnt meer en meer de romantiek uit het wielrennen. De Touroverwinning was het resultaat van 2368 formules in een spreadsheet. Mijn te koud, te kil. Ik begrijp die ploegen en sporters wel, maar het is niet waar ik op gevallen ben.

Ik wil renners zien die met hun tanden een tube van de velg trekken. Renners die de kroeg induiken om aan water te komen. Koolbladeren onder hun petje en een bandje om hun nek.

Om mijn hang naar romantiek in te vullen reis ik sinds een paar jaar in het eerste weekend van oktober af naar Toscane. Daar wordt L’Eroica verreden. Een historische fietstocht met afstanden van 38 tot 209 kilometer. Op een oude fiets, oude wegen en historische bevoorrading. Prachtige klassieke fietsen, truien en natuurlijk bandjes om de nek.

Toch hoeft echte romantiek niet heel ver van huis te liggen. Enkele weken geleden fietste ik met een paar kameraden de finale van Parijs-Roubaix. Een parcours uit de oertijd. Daar waar Boonen dit jaar de tegenstand achter zich liet doken wij het parcours op. Gewoon een zaterdag lekker dokkeren op de stenen. Altijd verbazingwekkend rustig op die wegen.

Op de strook van Mons en Pevele waan je even in de middeleeuwen. Toch zonder kleerscheuren de gewone weg weten te bereiken. Op de volgende strook van Pavé de Mérignies ging het fout. Een niemendalletje van nog geen 700 meter en slechts 2 op de 5 sterren. Die 2 sterren komen vooral vanwege de lengte en dat het tweede deel er vrij goed bij ligt. Op het eerste deel heb je maar een smal strookje waar je een beetje fatsoenlijk kan fietsen.

Eén van ons reed lek en je kan dan niet in je rem hangen. Je glijdt dan echt van de bovenkant van de weg af en je maatjes vliegen je achterop. Dus doorfietsen en naar de kant sturen. De pechvogel moest dan door de zeer slechte onderkant van de weg. De vonken sloegen van z’n velg af en op vier plaatsen was de rand van de velg volledig ingedeukt. Een carbonvelg was hier helemaal kansloos geweest.

Zo goed en zo kwaad een band op de velg gefrommeld, maar of deze velg op deze manier Roubaix ging halen? In Cysoing bij de man van de draaimolen een tang geleend om de grootste deuken weer recht te buigen. Voor mij is zo’n moment de ultieme wielerromantiek. Een roestige tang lenen van een kermisklant.

De goede man had nog maar drie tanden in z’n mond en je vroeg je af wat er met die tang allemaal al was gebeurd. De tang was al een heel leven van kermis naar kermis gereisd. De velg was ook al even op reis. Van Veluwe naar de Limburgse Heuvels. Van de Redoute naar de Ventoux. Van de Keutenberg naar ‘Het Bos’.

Nu hier op een plein in Cysoing vonden ze elkaar. De velg ontmoet de tang op een pleintje in Noord Frankrijk. Noem dat maar eens geen romantiek!

Gerard van Dongen heeft in de jaren zeventig een beetje gekoerst. De tachtiger en negentiger jaren vulde hij met toerfietsen. De laatste jaren is Gerard vooral op zoek naar wielerromantiek. De fietsavonturen en andere hobby’s van Gerard kun je volgen op zijn blog. Meer columns van Gerard vind je op deze pagina.

Pin It


3 reacties op “Romantiek

  1. Mooi verhaal, mooie foto. Voor het kleine avontuur hoef je inderdaad niet naar de andere kant van de wereld. Je mede columnist Henk en ik hanteren dat motto al zo’n beetje ons hele leven. Zo zijn de Belgische Ardennen al vele decennia één van onze favoriete plaatsen om met de fiets naar toe te gaan. En inderdaad: naast Belgische bieren, patatten, vriendelijke mensen en mooie natuur vind je er ook nog kermisbazen met roestige tangen die je weer op weg helpen ;-)

  2. De kunst is het te zien. Jij ziet het en schrijft het (gelukkig) op.

    Toen Giusto Cerutti in de Tour van 1928 z’n wiel had gebroken en geen hulp mocht accepteren was die niet blij.

    De foto laat dat duidelijk zien.

    http://www.flickr.com/photos/nationaalarchief/3675431410/in/photostream/

    Wij als toeschouwer zien de romantiek ervan. Nu.

    In 1928 hadden we dat ook niet gezien.

    Maar van uit onze luxe positie van nu wordt dat voor hetgeen ons nu overkomt in vrije keuzes weer heel anders.

    Mooi stukske Gerard.

  3. Schoonheid in de sport en de wielerromantiek in het bijzonder zit inderdaad in toevallige, en vaak kleine, gebeurtenissen op onvoorspelbare locaties. Het is de kunst het te herkennen en er direct van te genieten in plaats van “later”. Zelfs een doordeweeks ritje kan geheel onverwacht zo’n moment al in zich hebben gelukkig. Mooi verhaal Gerard!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *