Boretti Blues

Guido

Guido

Zo. En dan nu even een stukje waarmee ik, zo schat ik, minstens de helft van mijn lezers mogelijk tegen me in het harnas jaag. Weer eens wat anders.

Het gaat over de Boretti wielershirts waar elke recreatieve fietser – in ieder geval in en rond Amsterdam – in lijkt rond te rijden. Dat shirt staat – ondanks de Italiaanse naam – zo’n beetje voor alles wat mij NIET kan bekoren op het gebied van het fietsen. Laat me dat wat nader toelichten.

Ik ben in wezen een a-sociale fietser. Op de kleinschalige zondagochtendritjes die ik ‘organiseer’ voor de lezers van Italiaanse Racefietsen – tot nu toe bevolkt door maximaal vijf liefhebbers – of een sporadisch trainingsritje met een fietsmaatje na, rijd ik buiten de koers eigenlijk het liefst alleen.

Geen gedoe met afspraken maken. Gaan wanneer het mij uitkomt (of toch maar niet). Omkleden, fiets pakken en wegwezen. Maar vooral: genieten van het alleen zijn met je fiets. Het soepele geluid van de ketting. Het subtiele zoeven van de carbon velgjes. Voor de rest: stilte. Geen geouwehoer, geen oponthoud, geen koffiepauze. Ik en mijn fiets. En verder niets.

Maar je kunt natuurlijk met meer dan 6000 andere liefhebbers van Italiaanse kookpitten ook een rondje rijden. Stuk gezelliger. Lekker wiel aan wiel. Fijn allemaal in hetzelfde shirt, voor versterking van het groepsgevoel. Babbeltje hier, babbeltje daar. Bevoorradingetje, lachen bij de bananen, je kent het wel.

Voor je het weet heb je die 65 kilometer erop zitten (volgend jaar de 160!). Aan het eind van de tocht heb je drie nieuwe vrienden… én een shirt waar je de rest van het jaar (en de eeste helft van het jaar daarop) kunt rondtoeren. Een shirt dat ze op de homepage van de Classico Boretti zelf ‘Limited Edition’ noemen. Oplage? Vierduizend stuks, dus die aanhalingstekens hebben ze goed gezien.

U heeft het  waarschijnlijk aan de licht sarcastische ondertoon al gemerkt: dat hele massagebeuren is niet mijn ding. Nu leef ik wél bij het motto ‘leven en laten leven’ en ‘ieder zijn ding’. Dus ik heb verder totaal geen bezwaren tegen de Classico Boretti (of welk ander grootschalig fietsevenement dan ook). Als u het wél leuk vindt om op deze manier het fietsen te beleven: vooral lekker genieten.

Ik probeer u middels sommige stukjes in deze rubriek slechts wat beter kennis te laten maken met mijzelf, een fietsende blogger met een passie voor Italiaanse racefietsen, in de hoop om daarmee wat licht te laten schijnen op de vraag ‘wie is toch die man die elke dag het vlees snijdt’. Heeft u daar geen interesse in? Even goede fietsvrienden. De nieuwe collectie van Olmo al gezien?

Om er een venijnige punt aan te breien, of voor wie de boodschap nog niet duidelijk was: ik zou in zo’n Boretti shirt nog niet dood gevonden willen worden. Want als ik er op een zondag binnen vijftig kilometer trappen zo’n stuk of tien ben tegengekomen bekruipt me altijd een beetje een treurig gevoel. Ik noem het de Boretti Blues. Wel mooi spul trouwens, zo’n fornuis. – gvda

Voor Roy, die nu weet waarom.

Als directeur sportif van IR schrijf ik zo nu dan over de fiets en het fietsen. Hersenspinsels, invallen, filosofische overpeinzingen en observaties van mijn hand: alles kan aan bod komen.

Pin It


29 reacties op “Boretti Blues

  1. Niks mis met de Boretti shirts. Als ik mensen zie rondfietsen in ons Belgenlandje met een Boretti shirt dan weet ik dat ik rustig een babbeltje kan slaan in het Nederlands :)

    Maar ik snap je post volledig, er zijn twee soorten fietsers, zij die alleen kunnen fietsen en zij die niet alleen kunnen fietsen. Ik behoor tot dezelfde groep als jij, de groep die zijn tijd alleen moet kunnen spenderen op de fiets en af en toe in groep vertrekt. Soms denk ik dat het voor sommige een hel moet zijn om alleen te fietsen … tja het zal aan de aard van het beestje liggen denk ik.

  2. “Als ik mensen zie rondfietsen in ons Belgenlandje met een Boretti shirt dan weet ik dat ik rustig een babbeltje kan slaan in het Nederlands”

    Kijk, daar had ik dan weer niet aan gedacht. Zijn die shirts toch nog érgens goed voor ;-) Maar serieus: zo is het precies.

  3. Helemaal mee eens, vooral na de shirts in het echt in de huidige kleur te hebben gezien. Niet half zo mooi als ik eerst vermoede.
    Alleen als limburger zie je ze maar sporadisch fietsen. Hoewel dat dan ook weer aan mijn aversie van de massale tochten kan liggen.

    Even iets anders, boretti dat zijn toch die italiaanse fornuizen? Hopelijk wel want er staat er 1 in mijn keuken.
    Laat ik nou wel eens vaker in italie zijn, onder andere om te fietsen. En laat ik mijn keuken nu zelf gebouwd en ingekocht hebben…
    Wat schets mijn verbazing toen ik het nuttige en het aangename wilde verenigen. Oftewel op een tripje italie zo’n fraai fornuisje op de kop tikken “voor weinig”….

    Die dingen bestaan daar niet! Het merk heet ilve !
    Boretti is helemaal niet italiaans, het is de verzonnen naam voor het merk ilve speciaal voor de nederlandse (of misschien Benelux) markt ivm met rechten op de naam ilve hier.
    Toch een leuke marketing afdeling want ik vind het wel een mooiere naam! Misschien komt die wel van de importeur af. Ik weet het niet, daarom ben ik ook geen onderzoeksjournalist.

    Maar ik moet wel altijd lachen als ik zo’n net niet gelukt retro italiaans wielershirt zie rondrijden :-)

    Groeten en veel fietsplezier aan iedereen, in boretti, castelli, assos of rabo shirt !!

  4. Tjsa……………Ik vind het leuk om aan (niet te grote) events mee te doen maar ik fiets ook zomaar 8-9 duizend km per jaar in m’n eentje. Het heeft beide wat. Net als met whiksy: beperk je niet tot één soort :-)

    Het Boretti-shirt-sydroom is voor mij bijna aanleiding geweest JUIST GEEN Boretti fornuis te kopen.

    En als ik in Belgie ga fietsen wat ik per jaar best vaak doe? Dan wil ik het liefst zo min mogelijk Nederlandse shirts zien. Liever klappen met een Gentenaar over de koers. Of over diene yank die in te nauwe schoentjes zit. Over u schoon kader, over goesting, macadame en bij de arrive een bruin pintje met een broodje hesp.

  5. “bijna aanleiding”

    Bedoel je te zeggen dat jij zo’n ding dus wél in de keuken hebt staan? Zou met jouw kookkunsten geen slechte/onlogische investering zijn, Gerard. Verder sluit ik me volledig aan bij je woorden, vooral dat laatste stukje. Leve onze zuiderburen!

  6. Moet toch wel even reageren op het open verhaal van U.

    Als ik fiets, is het net als vele, lekker makkelijk om van niemand afhankelijk te zijn en geen gedoe met plaspauze’s, eten,uitrusten. koffiedrinken al of niet met (appel)gebak. Of route”s bepalen van gaan we daar of hierheen ect. Zo kan ik nog wel even doorgaan met leuke en negatieve dingen om met of zonder medefietsers mee te fietsen al of niet. Denk dat een ieder dat wel weet uit ervaring.

    Nu even over het punt het allom bekende shirt van Boretti. Die in de afgelopen jaren al heel al kleuren en varianten te zien heeft gegeven.

    Ik denk dat het totaal net gaat om het shirt met de naam Boretti erop. maar meer de naam als reclame uiting. Nu is het lekker makkelijk om niet naar een fiets of wielerwinkel te gaan om daar een of meerdere shirts te kopen tegen een hoge prijs. Dan wanneer je gewoon weg een georganiseerde tocht doet van wat je wilt rijden van afstand. Tenslotte betaal je min of meer het shirt zelf. Maar op z’n manier dat het shirt in vergelijking tot de kwalitet toch niet zo gek is. Daarom zijn vele mensen gek van dit shirt om erin te rijden. Zeker om uiting te geven dat je daaraan een keer heb meegedaan. Net zo als je de bekende tochten in het buitenland gefiest heb en dan naar Nederland komt en dan een ritje gaatfietsen met je nieuwe al dan niet gekregen of gekochte shirt.

    Daarom denk ik dat het min of meer meer gaat om de reclame uitting. Dan het shirt zelf. Waar ik dan zelf gek van wordt is niet alleen het Boretti shirt maar dan ook het bekende shirt´s van de Rabobank. Dit dan ook in verschillende variteiten en uitvoeringen. Ook in aantal jaren.

    Denk dat als je ze opteldt de gehele dag door, meer Raboshirts ziet dan het Borettti shirt. Kan zijn dat het bij mij in het oosten van het land wat minder is dan bij jullie in het westen.

    Het voordeel is wel dat je meteen aanspraak en contact heb met de persoon die ook zo´n shirt aan heeft dan wat je ook op dat moment aan heb.

    Kortom, iedereen wil een zoganaamd gratis shirt voor weinig. En de firma Boretti maakt er mooi gebruik van om zon evenement te maken waar gemiddeld een beetje 3000 tot 4000 mensen op af komen. Het is voor deze firma, denk ik goedkoper om shirt te laten drukken met je naam erop, dan wanneer je vaak advertentie in landelijke dagbladen gaat zetten. Dat is eenmalig gelezen en dat in gemiddeld 6 tot 10 seconden. En een gratis Boretti shirt komt overal en gaat voor vele jaren mee.

    Moest ik even kwijt. Groet Matthieu

  7. In jouw verhaal kan ik mezelf wel herkennen. Ook ik fiets het liefst alleen.

    Gewoon geen gelul aan m’n kop van anderen, de gedachten de vrije loop geven. (de beste ideeën worden zo op de fiets geboren!)

    Stressvolle dag op het werk gehad? Terug naar huis knallen en alles is weg.

    Een paar keer in het jaar waag ik me met een groepje vrienden wel eens aan een cyclosportieve, maar daar laat ik het dan maar bij.

  8. Matthieu, bedankt voor je uitgebreide reactie. Even een samengevatte reactie van mijn kant:

    Boretti slim qua marketing? Eens

    Rabo shirts: ook daar zul je mij (om dezelfde reden) nooit in aantreffen

    Maar nogmaals: iedereen moet lekker doen wat hij/zelf fijn/leuk/prettig/mooi vindt. Punt uit.

  9. Twintig jaar geleden reed ik ook mee met de toer versies van LBL, de RVV en AG en vond ik dat prachtig, Wiecher. Nu heb ik dat wel gezien en ga ik in die regio’s liever op eigen gelegenheid een beetje rondtrappen als het zo uitkomt.

    Maar met de juiste club mensen kunnen dat soort tripjes – georganiseerd of niet – natuurlijk best wel leuk zijn natuurlijk. Zal daarom vast in de toekomst nog wel eens een keertje meedoen met een evenement, maar ik ben er zelf niet actief mee bezig. Ieder zijn ding!

  10. Er is nog een derde groep: zij die alleen kunnen fietsen en niet alleen kunnen fietsen. Die lieden kunnen alles: alleen fietsen, samen fietsen en niet alleen fietsen. Als jij kan koken als Gerard, behoor je tot deze groep, Guido.

    Ik had het nog nooit bewust gezien, maar dat Boretti shirtje is best mooi vergeleken met het nog steeds onthutsende lelijke Rabobank shirt.

  11. Ik koken als Gerard? Sorry maar nu moet ik toch heel even hartelijk lachen, Willem. Ik durf nog net te beweren dat ik zo goed als hij een eitje kan bakken, maar dan houdt die vergelijking toch echt wel op….

  12. Bedankt voor de uitleg, G! Ik begrijp je helemaal. Toch vind ik het wel een geruststellende gedachte dat ze die Boretti-shirts gratis hebben gekregen. Dat maakt ze toch iets minder gek dan mensen die veel geld neerleggen om reclame te mogen maken voor pakweg Dolce&Gabbana.

  13. FF een minnetje bij Matthieu….waarom? ach niks bijzonders. Maar de stelling dat iedereen een zogenaamd gratis shirt wel wil. Nee niet dus. Een raboshirt trek ik ook alleen aan als ze me er voor betalen en niet te weinig want wat zijn die dingen lelijk. Maar ja gezien mijn prestaties op de fiets is die kans niet zo groot.

    Ergens hierboven werden al wat leuke vlaamse termen gebruikt en het (ook nederlands trouwens) woord gesoigneerd komt gelijk in me op. In mijn dagelijks leven koop ik ook kleren die niet alleen praktisch of degelijk zijn maar ook die ik mooi vind. En op mijn fiets met geschoren benen, goed aansluitende broek en shirt wil ik er juist extra goed uitzien en ik heb er geen problemen mee om daarvoor te betalen. Tuurlijk zou ik korting willen. Maar voor jan met de korte achternaam rijden omdat het shirt gratis is?? Nee dank u dat wil dus niet iedereen :-)

  14. Heb enige jaren geleden meegedaan met de Boretti. Niet geheel tot genoegen overigens: ‘t Zwarte shirt bleek 1 x mee te gaan omdat de rits gelijk naar de klote was. En dan dat fietsen over smalle weggetjes met z’n 1000den: Moeders met zijtassen aan de Sparta met trapondersteuning in combinatie met mafkeltels op racetandems….. Ik vond ‘t bloedlink en doe nooit meer aan massale toertochten mee.

    Nog even over die rits. Verhoog ‘t inschrijfgeld met een knaak en laat er een YKK of Opti inzetten bij productie. Nu denk ik van als de kwaliteit van dat koerstruitje zó slecht is, hoe is ‘t dan gesteld met de kwaliteit van de keukens?

  15. Hans Grootenboer

    Mooi verhaal Guido. Boretti, het nieuwe Buckler. De kenners wisten dit overigens al..

  16. Waar een mens zich druk om kan maken, heb respect voor elkaar en waarom altijd een oordeel hebben?!

    Al gaat iemand in z’n blote r… op de fiets zitten, alleen oppassen dat je sch….haar niet tussen de derailleur komt……..

  17. Druk maak ik me niet. Maar het geeft wel inspiratie voor het schrijven van een stukje tekst voor dit blog. Wat overigens ook de reden is dat ik een oordeel heb. Maar ik VERoordeel niet. Wat dat betreft sluit ik me aan bij je opmerking over het hebben van respect. (Maar dat had ik ook al geschreven zoals je hebt kunnen lezen, toch?) By the way: bloot op de fiets? Dat kan twee kanten op gaan… ;-)

  18. unoottoottocinque

    Tja, mooi of niet mooi… Voor lul rijden of voor je lol rijden ;-) Toen de Giro in Amsterdam startte heb ik knaken neergelegd voor een officiele Maglia Rosa. Genoeg mensen die dat ontzettend gay vinden hoor! Zelf zou ik dan weer niet snel een Raboshirt aantrekken, omdat ik ze gewoon lelijk vind. Maar vrienden van me vinden ‘m weer heel mooi en zijn er trots op dat ze onze nationale trots mogen verdedigen de Franse Alpen. Onlangs een Farnese Vini tricot gekregen en daar ben ik super blij mee, omdat ik dat een zeer mooi shirt vind. Voor een groep vrienden heb ik zelf een shirt ontworpen: Ik vind ‘m niet eens zo heel mooi (beetje ‘veilig/saai’), maar het idee dat je als groep allemaal ‘t zelfde shirt hebt (al woon je 60km uit elkaar) is toch ook wel charmant, helemaal die paar keer per jar dat je samen rijdt. Het door mij ontworpen koersshirt voor mijn oud-werkgever heb ik teruggegeven toen ik daar wegging: Te veel negatieve associaties ;-) Dan heb ik ook nog vrienden die wel in compete Boretti-outfit rijden, maar nog nooit die hele koers gereden hebben en ook absoluut niet van massale events houden. Zij kopen het omdat ze het mooi vinden, het lekker opvallend oranje (veilig) en betaalbaar is. Ik vind tochten dan wel weer leuk, maar de Boretti Classic was ik, inderdaad vanwege het draaien en keren op smalle achterafpaadjes, weer niet zo enthousiast over. Boogies Extreme daarentegen was top. En de Giro tourtocht had ik niet willen missen, al is het voor het idee.

    Wat wil ik nu eigenlijk zeggen: Helemaal met je eens Guido, ieder zijn meug ;-) Je hebt in ieder geval een mooie discussie losgemaakt. Leuk ook om te lezen hoe anderen er tegenaan kijken…

  19. ‘Je hebt in ieder geval een mooie discussie losgemaakt. Leuk ook om te lezen hoe anderen er tegenaan kijken…”

    Daar sluit ik me volledig bij aan!

    Wat mij zelf betreft geldt eigenlijk dat ik qua fietsen gewoon het liefst spulletjes heb die je niet op elke straathoek tegenkomt. Geld voor fietsen én wielershirts. Wat die laatse categorie betreft: hoe obscuurder hoe beter!

  20. Guido, ik zag vorige week iemand rijden met een stuurbordje van een bekend groot evenement van maanden geleden nog aan z’n stuur. Je raadt het misschien al, deze dappere trimmer was ook gestoken in een tenue van een ander massa evenement wat elk voorjaar plaatsvind (betwijfel of het shirtje van 2012 was). Wat ik me dan na de verbazing altijd even afvraag; zouden die mensen ook nog steeds met de skikoffer op het dak rondrijden van de laatste wintersport of hun all-inclusive bandjes van de juist afgelopen zomervakantie omhouden tot na de kerstdagen? “We” schijnen het leuk te vinden om uiting te geven aan ons aangeboren kuddegedrag en dat ook zelfs te willen koesteren heb ik ooit ergens gelezen. Dat enkelingen (ik helaas ook) daar wat jeuk van krijgen is misschien wel een afwijking van die individualisten???? Lijkt me mooi voer voor een psycholoog, maar deze discussie is natuurlijk ook al aardig. Hoe dan ook, heb plezier op de fiets, alleen of in een groep.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *