Nieuw Spelletje

Guido, directeur sportif van IR.De Spelen zijn alweer een flink eind onderweg. Voor mij zijn de hoogtepunten al achter de rug. De wegwedstrijd bij de vrouwen en de absolute topper: de 100 meter bij de mannen.

Dat laatste onderdeel heeft alles: spanning, show, emotie en pure rivaliteit. Waarom ik dit onderdeel mooier vind dan zelfs het wielrennen? Vanwege het ontbreken van alles wat wielrennen de mooiste sport ter wereld maakt.

Geen intriges. Geen onderlinge afspraken. Geen kans op materiaalpech. Geen onvoorspelbaarheid. Gewoon acht vreselijk hardlopende atleten op een rijtje die een dikke negen seconden de benen onder hun kont vandaan sprinten. Blik op oneindig, oogkleppen op. Pang. En gaan. Wie als eerste over de streep komt heeft gewonnen. Simpel als wat.

Dat zouden ze bij wielrennen ook eens moeten doen. De snelste sprinters ter wereld op een rijtje zetten en vanuit stilstand – vooruit dan, 200 meter – laten knallen. Allemaal hetzelfde verzet, allemaal hetzelfde materiaal. Wie heeft de beste start? Wie de meeste kracht in de poten? Wie de hoogste topsnelheid? En wie de langste adem? 

Over Theo Bos heb ik al meermaal gehoord en gelezen dat hij in een dergelijk scenario absoluut de snelste zou zijn. Dat wil ik dan wel eens bewezen zien in het Ultieme Sprintduel. Gewoon even keihard een paar seconden vlammen tegen de rapste wereldsprinters uit het peloton: Cavendish. Greipel. Kittel. Renshaw. Pettacchi. You name it. Geen treintjes. Geen rotondes of wegversmallingen. Geen licht oplopende laatste 50 meter. Geen natte omstandigheden. Geen tegenwind. Geen excuses.

Een Keirin zonder bochten dus. Op een speciaal aangelegd, kaarsrecht stuk overdekt asfalt. Ieder in zijn eigen baan. De heren mogen dan voor de start het publiek vast vermaken met het trekken van gekke bekken en het uitvoeren van wat theatrale moves. Wie zou dan het grootste haantje zijn? Ik zet mijn geld op Cav. Ook voor wat betreft de overwinning trouwens. Ik kijk er nu al naar uit. Het Olympisch Comité en de UCI hebben vier jaar de tijd om er werk van te maken. Tijd voor een nieuw spelletje.

Als directeur sportif van IR schrijf ik zo nu dan over de fiets en het fietsen. Hersenspinsels, invallen, filosofische overpeinzingen en observaties van mijn hand: alles kan aan bod komen.



6 reacties op “Nieuw Spelletje

  1. Ik stem vóór!

    En lijkt mij zowiezo een leuk alternatief ipv de gebruikelijke duur- of intervaltraining… :)

  2. Nou, dat lijkt me anders ook wel wat hoor Fabio. Maar mijn idee is in ieder geval wat makkelijker te realiseren ;-)

  3. De hele tour verdient een switch. Zo’n sprint-rit op rij scheelt weer een hoop valpartijen. En wat mij betreft alles resetten op staal om de tour klassiek te houden.

  4. Met je eens ben ik het niet. Wel het plan, maar niet dat gekke bekkentrekken en al die gekunstelde gebaartjes !

    Kijk bij de keirin maar eens naar de pure concentratie op de

    gezichten van de dames en heren. Mooi !!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *