De mooi weer fietser

Gerard van Dongen op Italiaanse Racefietsen

Gerard

Als we aan bella Italia denken dan denken we toch vooral aan zon. Aan olijfboomgaarden, aan mooie rode tomaten, aan rijk gevulde druivenranken en aan geurige basilicum velden. Pure producten waar je de zon in proeft. Een zon die we in Nederland deze zomer flink moeten missen. Het project ‘opwarmen van de aarde’ ligt blijkbaar helemaal stil.

Hoewel ik een regenbui niet uit de weg ga ben ik tegenwoordig toch vooral een mooi weer fietser. Met woon werk (toch 60 per dag) maakt een bui me niet zoveel uit. Maar met een tocht heb ik toch liever een zonnetje. Halverwege appeltaart met cappuccino en dan wel graag op het terras. Bij een tocht in België na afloop een mooi biertje en ook dat graag op een terrasje.

Begin deze maand nam deel aan de Retro Ronde van Vlaanderen. Samen met m’n vrouw, dochter en vier vrienden. Voor de dames was het hun eerste officiële fietstocht en helaas het bleef niet droog. Weliswaar maar een paar buitjes, maar met je eerste tocht is het toch leuk als het weer een beetje meewerkt.

Een bui bij het oprijden van de Huisepontweg. Voor de herbestrating een gruwelijke kasseistrook die beslist Parijs-Roubaix waardig was. Tegenwoordig een stuk sierbestrating maar met flinke regen toch oppassen. Ook voor twee van m’n vrienden was dit hun eerste fietstocht. Ik had voor hen een oude Benotto en Raleigh staan en als echte Flandriens trokken ze door het Vlaamse land. Roeland als een echt debutant maar Bart had bijbehorende kleding (o.a. regenboogtrui) geregeld en was min of meer doorgeslagen. Buitenstanders noemen zoiets immers doorslaan, maar ik gebruik liever het woord passie. Ik vroeg me wel af als de Retro Ronde van Vlaanderen je debuut is waar gaat dat dan eindigen?

Twee fietsmaatjes die ook mee waren kennen het klappen van de zweep. Met Ingmar in 2010 een kletsnatte Parijs-Roubaix gereden met een onvergetelijk doorkomst in het Bos van Wallers. Een editie voor bikkels dus die paar buitjes tijdens de Retro deerden ons niet. Het record aan natte kilometers heb ik echter met Gerard gemaakt. Gerard tijdens de Retro Ronde op een fraaie rode Masi. Zo’n fiets waar je automatisch van gaat staan kwijlen. Je hebt Italiaanse racefietsen, dan heb je Cinelli, Gios, De Rosa en dan even niks… en dan heb je Masi!

Prachtige fiets en heerlijk om zo’n fiets met een dergelijk event te tonen. Nu slechts een paar buitjes maar ook Gerard kan zich Rotterdam-Brussel-Rotterdam nog levendig herinneren. Zomer 1981 en het heeft 330 kilometer lang gegoten, gezeken, gehoosd! Start bij de Euromast en het keerpunt was die mislukte meccanodoos in Brussel. 330 kilometer wind en regen. 330 kilometer! 330 kilometer lang pleuris weer.

Als het met een fietstocht eens wat regent denk ik altijd even terug aan dat retourtje Brussel. Erger dan 330 kilometer pleuris weer kan het toch niet worden? Nu 31 jaar later ben ik toch bang dat we met een zomer bezig zijn die regen-record-waardig is. Regen, regen, regen? Was ik maar een mooi weer fietser…

Zomer 1981: Samen met Gerard tijdens de laatste meters van Rotterdam-Brussel-Rotterdam. 330 kilometer pleuris weer…….

Gerard van Dongen heeft in de jaren zeventig een beetje gekoerst. De tachtiger en negentiger jaren vulde hij met toerfietsen. De laatste jaren is Gerard vooral op zoek naar wielerromantiek. De fietsavonturen en andere hobby’s van Gerard kun je volgen op zijn blog.

Pin It


5 reacties op “De mooi weer fietser

  1. Project “opwarmen van de aarde” zorgt er juist voor dat de zomers klets nat beginnen te worden ;(

  2. Rotterdam-Brussel-Rotterdam was een doel. Daar ga je voor, wat er ook gebeurd. Een retrotocht of een trainingsrondje is andere koek.

    Zelf ooit de 100 cols als doelstelling gedaan: 4000km , meer dan 60.000 hoogtemeters in 40 dagen met 23 bivaks. Ook nog vrij vroeg in het seizoen. In de Cevennen stortregens waar een passant me vroeg of ik toch maar liever mee wilde in de auto. De ijzige kou met hagel en natte sneeuw in de afdaling van de Iseran was bloedlink. Mijn fiets door de sneeuw trekken op pasgedeeltes die nog gesloten waren. Lijkt waanzin, maar toch 1 van mijn mooiste herinneringen waar het relax fietsen overgaat in een avontuur/ uitdaging.De oer-kick. Als trainingsronde zou ik bv. de Iseran niet eens doen bij zo’n bar weer.

  3. Mooi verhaal. En inderdaad, van wat regen smelt je niet.

    Italië … ik ben net terug, durf niet te klagen gezien het weerbeeld hier. Maar zo rond Napels was het toch wel erg heet. Zó heet dat het fietsen geen doen meer was.

    Overigens ben je echt wat afstand aan het nemen van Bianchi. :)

    Je noemt het al niet meer …

  4. All good things to those who wait: vandaag toch nog kans gezien om een avondrondje te rijden. Weliswaar maar 37 km en nog natter op de weg dan ik had gehoopt – fiets poetsen :-( – maar iets is beter dan niets. Hopelijk zijn er morgen ook nog wat droge momenten om nog even op de fiets te springen…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *