Tour

Gerard van Dongen op Italiaanse Racefietsen

Gerard

De volgende keer als ik m’n verhaaltje voor IR schrijf is de Tour in volle gang. Moet ik daar nu vrolijk van worden of niet? Na drie weken Tour klimt er iemand op het podium en over twee, drie, vijf of elf jaar horen we wie er gewonnen heeft.

Allerlei organisaties struikelen bijkans over elkaars voeten om maar nog meer uitslagen in het verleden ter discussie te kunnen brengen. Versta me goed: als iemand volgens de regels die TOEN golden wat fout heeft gedaan moet hij gewoon gestraft worden. PUNT! Maar we kunnen moeilijk volhouden dat de zuivering in de sport echt zuiverend werkt. De belangen van allerlei ADA’s zijn inmiddels zo groot dat het allang niet meer om een sportief resultaat gaat. Jammer want vooral de Tour is naar het grote publiek HET uithangbord voor de wielersport.

Maar niet alleen de ADA’s draaien de sport de nek om. Ook de ploegen zelf werken daar ieder jaar weer hard aan mee. De belangen zijn tegenwoordig zo groot dat er uitsluitend gekoerst wordt als er een sluitende business case op tafel ligt. Dit is ook niet de sport waar ik als jongentje van 13 voor gevallen ben.

Met weemoed denk ik ook terug aan acties als die van Rini Wagtmans. Rini daverde in een dolle vlucht naar Marseille met z’n kopman Merckx op sleeptouw. Dit om de schade te herstellen die Ocana had aangericht. Bij het inrijden van Marseille hingen de spandoeken nog niet eens en de meeste journalisten zaten nog op hun gemak te lunchen.

Dit op amper een dag na het slagveld dat Ocana had aangericht. Koersen met het hart. Koersen met passie. Koersen om het koersen. Niet om een naambekendheidsnotering die door een markertier in een saai blauw pak is opgesteld. Ook als Nederlander is het weer afwachten. Drie weken wachten tot er wat gebeurt. Als er al wat gebeurt. De Rabo zal best een betrouwbare bank zijn, maar in de koerstactiek mag het van mij allemaal wat ondeugender, pittiger, moediger en agressiever.

Hoe lang is het dan ook al weer terug dat we een Nederlandse ploeg hadden waar je echt trots op was? We hebben het dan natuurlijk over de Raleigh brigade. Tussen 1976 en 1983 bezorgde ze ons als Nederlandse wielerfans in de Tour onvergetelijke jaren met 1980 als absoluut hoogtepunt. Niet alleen de eindoverwinning voor Joop Zoetemelk maar jongerenklassement voor Johan van der Velde en totaal 11 etappe overwinningen.

Goudhaantje onder de Raleigh’s in deze Tour was Jan Raas. Maar liefst drie keer wist hij z’n wiel als eerste over de meet te drukken. Raas was altijd een onwaarschijnlijk intelligente coureur, die als geen ander de koers aanvoelde. Toch was het ook bij Raas vooral de passie die voor een prachtige erelijst heeft gezorgd. Gedrevenheid in de hoogste versnelling en speelde maar niet met Jan z’n voeten.

Jan Raas lijkt me geen makkelijke jongen, maar toch betreur ik het dat hij al jaren niks meer voor de wielersport betekent. Iemand met zoveel drive en zoveel ervaring. Hij zou het Nederlandse wielrennen letterlijk en figuurlijk een schop onder de kont kunnen geven.

Raas Plaquette @ Italiaanse Racefietsen

Vorige week kwam ik Jan nog tegen tijdens de toerversie van Parijs-Roubaix. Van alle winnaars ligt er een plaquette in de laatste kasseistrook vlak voor het oprijden van de wielerbaan.

Gerard van Dongen heeft in de jaren zeventig een beetje gekoerst. De tachtiger en negentiger jaren vulde hij met toerfietsen. De laatste jaren is Gerard vooral op zoek naar wielerromantiek. De fietsavonturen en andere hobby’s van Gerard kun je volgen op zijn blog.

IR heeft vandaag getraind:

40 km | 31.1 gem. | route

Pin It


5 reacties op “Tour

  1. Zoals wel vaker het geval is ben ik het er weer helemaal mee eens. Dat er uitsluitend gekoerst wordt als er een sluitende business case op tafel ligt is wat overdreven, maar vaak lijkt het er wel op. Rabo? Saai, voorspelbaar en afwachtend. Raleigh, Raas? Those were the days! Kan iedereen aanraden om ‘Het geheim van Raleigh’ te lezen van Joop Holthausen. In één ruk uitgelezen. Schitterend, wat een tijd. Uitdelen aan elke ploegleider die een ploeg begint en aan elke renner die een eerste profcontract ondertekent. En dan verplicht op het nachtkastje tijdens de koers.

  2. T.a.v. de business case trek ik het natuurlijk een beetje over de top om een punt te kunnen maken.

    Neemt niet weg dat Raleigh wel voor wat heimwee gevoelens zorgt :-)

  3. Maar in de tijd van Raas hadden de coureurs nog geen ‘oortjes’. Hoe zou ‘t er destijds uitgezien hebben als ze die toen wel hadden gehad? Ik vrees ‘t ergste…..

    Tja, ‘t is saai en voorspelbaar. Maar toch ook weer leuk om naar te kijken, vooral in de bergen. Ik kijk nu al uit naar ‘Tour du Jour’ met Denny Nelissen; op de zaaddodende reklameblokken na iedere dag weer fijn kijkvoer op een christelijk tijdstip: Waarom is dat NOS programma met pater Jan Smeets toch zo gallisch laat? Bij mij gaat ‘s ochtensvroeg gewoon de wekker hoor.

    Apropo, jammer dat we vorige week zo geterroriseerd zijn door dat stomme spelletje dat voetballen heet: Nu hebben we de Tour du Suisse moeten missen :(

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *