Riccò versus Pantani

Gerard van Dongen op Italiaanse Racefietsen

Gerard

Begin deze maand was ik een weekje in het prachtige Toscana. Samen met m’n vrouw en dochter. Een familievakantie met bezoeken aan de wijngaarden van Chianti en Montalcino en een bezoek aan historische steden Florence en Siena.

Florence is prachtig en gewoon een groot openluchtmuseum. Daarnaast ben ik een paar keer samen met m’n dochter een stukje wezen fietsen op het parcours van L’Eroica. Beetje over de strade bianche boenderen en leuk om mijn mooiste fietsavontuur op deze manier met haar te delen.

Een van de dagen ben ik met m’n Italiaanse vriendjes een pittige rit door de Apennijnen gaan maken en die rit stond natuurlijk in het teken van een oude Italiaanse wielerheld. Dit keer Gastone Nencini.

Onze zeer diverse vakantie besloten we met een stop-over in Modena waar m’n vrienden wonen. Een lunch bij een van de Italianen thuis was voldoende om een week van te leven. Het diner in een van hun favoriete restaurants zetten de gewichtswinst die ik die week aan het behalen was om in een te positief saldo wat dus negatief is!

In Modena zou een paar dagen later een etappe van de Giro starten. Helaas konden we door de schoolvakantie dat niet anders plannen. Toch was Modena al behoorlijk zwanger van de Giro en op een aantal plaatsen was er een tentoonstelling van schitterende oude koersfietsen. Een groot aantal Italiaanse wielertoeristen zou ook voor de start van de etappe uit gaan rijden. Allemaal in L’Eroica stijl. Oude fiets en oude kleding dus. Ik was er graag bij geweest!

Opmerkelijk was dat bij een van de tentoonstellingen een soort van altaar was gemaakt voor Pantani. Posters, foto’s, fiets en kleding van Pantani. Twee prachtige vrouwen zaten daar ingetogen muziek te maken ter ere van onze kleine klimmer. Ik heb al eens eerder geschreven over het fenomeen Pantani. Bizar hoe populair hij is in Italië.

Riccò komt uit Modena en ik vroeg mij – voor de zoveelste keer – eens af hoe het toch komt dat er zo’n verschil in beoordeling zit. Pantani is in heel Italië een grote held. Meer en meer monumenten verschijnen er langs de weg. Veelal op beklimmingen waar Pantani heeft geschitterd.

Van Riccò verschijnt er hooguit nog eens een gefrustreerde kreet op het wegdek als iemand nog een likje verf over heeft. Daar waar Marco druk op weg is om Fausto Coppi naar de kroon te steken is Riccò door de Italianen heel ver weg gestopt. Als een melaatse zeg maar. Heel diep weg.

Opnieuw ging ik op onderzoek uit, maar het antwoord is eenvoudig! Hoe durf je de vraag te stellen? Waarom Pantani zo populair is en Riccò wordt uitgekotst? Dat begrijp jezelf toch wel!

Nee ik begrijp het niet en wat er zowel met Pantani als met Riccò is gebeurt maakt me erg verdrietig. Ondanks dat ik het niet begrijp zijn het juist wel dit soort zaken die Italië tot zo’n enorm boeiend wielerland maken

Begrijpen jullie het?

Foto: In het hartje van Modena wordt Pantani op ingetogen maar toch zeer opvallend geëerd. Zullen deze dames ooit voor Riccò zo staan spelen?

Gerard van Dongen heeft in de jaren zeventig een beetje gekoerst. De tachtiger en negentiger jaren vulde hij met toerfietsen. De laatste jaren is Gerard vooral op zoek naar wielerromantiek. De fietsavonturen en andere hobby’s van Gerard kun je volgen op zijn blog.

Pin It


9 reacties op “Riccò versus Pantani

  1. Mooie observatie, Gerard. En nee, echt helemaal eerlijk lijken de Italianen niet te zijn in deze kwestie. Toch geef ook ik de voorkeur aan Pantani. Meer klasse en uitstraling en het olifantje was toch net even wat plezieriger om naar te kijken dan dat rattenkoppie van Ricco. Maar beiden zijn uiteindelijk natuurlijk wel goed de fout ingegaan, dus Pantani is in mijn ogen ook zeker geen heilige… Ben benieuwd naar wat andere lezers ervan vinden.

  2. Ricco viel te snel door de mand en heeft daardoor nooit de cultstatus bereikt van Pantani. Dramatisch gezien is het natuurlijk prachtig, de grote kampioen die de last van het uiteindelijke verval en de druk van het leven niet kan dragen.

    Verder maakt de arrogantie van Ricco versus de toegankelijkheid van Pantani ook nogal verschil.

    Sorry voor de droge reactie, de mens houdt van drama maar de observatie van gedrag is vaak nuchter.

  3. Jammer dat U de volledige naam van Riccò niet erbij vermeld als ”Riccardo Ricco als de Il Cobra”.

    Maar voor de rest heeft iedereen wel een mening over beide renners. Gaat het soms niet te ver om over het prive leven te schrijven dan eigenlijk wat ze hebben gepresteerd! En het gaat toch om de prestaties wat iemand neerzet als overwinning. En niet het prive. Het is soms toch al niet meer te volgen wat er over renners wordt geschreven.

    Iedereen kan de fout in gaan met spul wat niet kan. Tenslotte kan je de grote rondes niet rijden op een boterham met pindakaas of alleen maar een bord pasta.

  4. Natuurlijk zijn beide renners meer dan eens de fout in gegaan. Dat is niet iets waar de Italiaanse fans van wakker liggen. Ik denk ook dat het te maken heeft met de arrogantie van Riccò, die na enkele successen al een houding van een vedette aannam tegenover fans en de media. Bovenstaande beelden van Sporza en Holland Sport zeggen genoeg lijkt me.

  5. richard aardenburg

    Het grote verschil tussen Ricco en Pantani is dat laatstgenoemde een man van het volk was en niet arrogant. Ricco was altijd snel met commentaar op zijn tegenstanders. In italie is het overigens niet altijd logisch waarom sommige sporters door het volk worden aanbeden en andere niet. Leuk verhaal verder. Een bezoek aan het Pantani museum in de stationshal van Cesenatico kan ik overigens iedereen aanraden. Het is er klein en rustig en vooral Impressionante !!

    Foto´s kunt u hier zien: http://www.facebook.com/media/set/?set=a.147031948647823.23422.100000230573378&type=3

  6. Pantani was bescheiden. Hield zich liever op de achtergrond. Na een koers trok hij zich liever terug. Dat lees je keer op keer in het boek van Matt Rendell. Geen slechte eigenschap. Maar wat als je niet met rust gelaten wordt? Hij had ruimte nodig.

    Achterop het boek staat: wonderlijke verschijning; een kleine, kale man met een onweerstaanbare uitstraling.

    Ricco? Wie is dat?

  7. Een mooie column met een boeiende vraag, die makkelijker gesteld dan beantwoord is. Zoals eerder al opgemerkt heeft het naar mijn idee deels te maken met het imago van Ricco (arrogant in en buiten de koers) ten opzichte van Pantani (volksheld die al dan niet door anderen beinvloed het verkeerde pad op is geraakt).

    Wat daarbij ook meespeelt is het feit dat Pantani inmiddels is overleden (helpt bij de mythevorming van de gevallen held) en Ricco langzaam in de vergetelheid raakt. Zou het beeld van Ricco anders zijn geweest als hij dat laatste akkefietje niet zou hebben overleeft?

  8. Als doorsnee wielertoerist vind ik dat men alleen maar kan opkijken naar mensen (uit om het even welke sport) die door een acetenleven te lijden en veel te trainen (met of zonder professionele/moderne maar zuivere begeleiding) net dat meer kunnen dan de gemiddelde (top)sporter. Enkel in dat geval kan men ervan blijven dromen dat indien men zelf die kans zou gehad hebben of gegrepen hebben, men misschien ook zou deel hebben kunnen uitmaken van het beperkte kransje topsporters.

    Hoe kan je in godsnaam opkijken naar iemand die gemiddeld 20km per uur sneller rijdt dan jezelf of een col beklimt zo snel als een brommer en dit voor een groot stuk doet via verboden middelen.

    Als men zijn heil zoekt in verboden middelen dan is de mythe onbestaande, Pantani of geen Pantani, Rico of geen Rico, Me… of geen Me…. enzoverder ……..

    Kijk naar mensen die hun wielercarriere moesten beëindigen omdat ze geen prijzen meer behaalden maar toch weigerden om mee te draaien in de dopingwereld. Misschien waren deze mensen dom en naief maar alleen zij komen in aanmerking voor mythevorming. En als die mensen zelf huichelaars waren, dan is de enige mythe wat je zelf elke week presteert op je eigen “propere” fiets.

    Als propere sport zorgt voor minder spektakel, minder toeschouwers, minder helden, maar voor meer onvoorspelbaarheid in de finale van wedstrijden, dan weet ik waarvoor ik kies als wielerfanaat.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *