Un uomo solo è al comando

Gerard van Dongen op Italiaanse Racefietsen

Gerard

Een man alleen aan de leiding: Un uomo solo è al comando; la sua maglia è bianco-celeste.

Kenners van de geschiedenis van de wielersport weten dan gelijk waar het over gaat. Fausto Coppi die alleen op avontuur is in zijn prachtige lichtblauwe Bianchi trui. Een legendarische uitspraak op de radio over een al even legendarische coureur op een zeker zo legendarische fiets.

Prachtig zo’n solo. Renners die op avontuur gaan. We missen het tegenwoordig een beetje. Renners die risico nemen. Lef hebben. Kloten hebben! Branie! Renners die een overwinning extra glans willen geven. Renners die zich van de rest willen onderscheiden. Mooie lange solo’s zijn echter niet hip.

Tot afgelopen weken.

Terpstra rond een prachtig nummer af in Dwars door Vlaanderen. Hulde! Thomas Voeckler gaat in een natte en koude Brabantse Pijl een uur voor de finish alleen op pad. Dit een paar dagen na de legendarische solo van Tom Boonen in Parijs-Roubaix. Toch las ik – met name op fora – over die laatste solo nogal wat berichten dat het saai was. Saai? Als een renner over twee cols een solo rijdt is het stoer en heldhaftig en zitten we op het puntje van onze stoel. Maakt iemand met nog een dozijn (!!!) heftige kasseistroken een solo van bijna 60 kilometer dan is het saai? Er had nog genoeg kunnen gebeuren!

Nu wil ik de prestaties van Boonen niet vergelijken met die van Coppi. Zeker niet want vergelijken tussen periodes zorgt altijd voor een ongenuanceerde disbalans. Coppi’s carrière werd onderbroken door een oorlog waar hij in krijgsgevangenschap zat. Voor Merckx maar beter, want anders hadden we nog wel eens een onhandige discussie moeten voeren wie nu echt de grootste is geweest.

Coppi moest alles fietsen en Boonen mag zich specialiseren. Dat laatste is wellicht wat minder spannend, maar niet direct makkelijker. Door die specialisatie heb je wel veel minder kansen waar je moet toeslaan. De druk is bij specialisatie ongekend hoog. In vier, vijf koersen in een jaar krijg je de kans je seizoen te laten slagen. Lukt dat niet dan is de pers (vooral in België) genadeloos.

Een massaspurt is en blijft prachtig om te zien. Vooral de laatste kilometers voor de spurt definitief op gang komt. Als de renners tussen de hekken naar de finish stormen heeft het wel iets van een gladiatorenarena. Ze kunnen geen kant op. Er is maar één weg. De dood of de gladiolen zoals ‘De Kneet’ dat noemde.

Ook mooi als er een klein groepje na een zware koers naar de meet komt. Na een lastige koers is intrinsieke snelheid niet zo vanzelfsprekend. Wie zit er nog fris? Wie heeft met wie een verbond? Wie heeft er stalen zenuwen? Wie heeft de meeste parcourskennis? Een sprint met kleine groepje heeft al meermaals een verassende winnaar opgeleverd.

Toch blijft een solo voor een renner de mooiste zegentocht. Hoe mooi had ik het dan ook gevonden als Oscar Freire afgelopen weekend de Amstel Gold Race had binnengehaald. Als enige vedette ging hij de strijd aan. De rest zat met de poep in z’n broek te wachten tot de laatste keer Cauberg. Oscar ging heldhaftig op pad, maar de Amstel was 285 meter te lang voor hem. Jammer want ik – en wellicht velen met mij – had het hem zo gegund in z’n afscheidsjaar. Bij het uitkomen van de laatste bocht hadden we allemaal kunnen roepen: un uomo solo è al comando. Jammer, jammer, jammer!

Wielerminiatuurtje dat ik van een fietsvriendje heb gekregen en zeker in m’n verzameling zal blijven.

Gerard van Dongen heeft in de jaren zeventig een beetje gekoerst. De tachtiger en negentiger jaren vulde hij met toerfietsen. De laatste jaren is Gerard vooral op zoek naar wielerromantiek. De fietsavonturen en andere hobby’s van Gerard kun je volgen op zijn blog.

Meer columns van Gerard lees je hier.

Pin It


5 reacties op “Un uomo solo è al comando

  1. Ook ik zat de afgelopen weken meermaals op ‘t puntje van mijn stoel. De grote solo blijft inderdaad toch één van de mooiste dingen van de wielersport. De spanning van ‘haalt ‘ie ‘t wel of niet’ is om de zenuwen van te krijgen. Op de fiets levert het bij een geslaagde poging op een gegeven moment de ultieme euforie op, maar in de ploegleiderswagen is hettot het einde toe bijna niet om te harden zo nagelbijtend spannend. Kortom: spektakel!

  2. Ik geniet van een mooie solo. Al is het alleen al van het lef van de renner in kwestie die ‘m aangaat.

    Tegelijkertijd baal ik af en toe wel van de terughoudendheid in de rest van het peloton. Er is een hele groep renners die best lang kan aanklampen maar er zijn er uiteindelijk maar een paar die vervolgens ook een kans maken om het af te maken. De rest zou best ook eens een gokje kunnen wagen!

  3. Toen het naar de minuut ging hoopte ik dat Boonen een klapband zou krijgen…om de spanning op te zwepen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *