Stroopwafels voeren op de Poggio

Gerard van Dongen op Italiaanse Racefietsen

Gerard

Afgelopen september fietste ik met Ingmar en een aantal Italiaanse vriendjes ter voorbereiding van L’Eroica een rondje passen in de Apennijnen. Met de bus naar het prachtig gelegen Castelnovo ‘ne Monti waar we op de fiets stapten.

Daar het ritueel van in de wielen in de fiets. Fietsschoentjes aan. Helm op. Handschoentjes aan. Geld? Camera? O ja… autosleutels. Het ritueel was dit keer extra mooi omdat we ter voorbereiding op L’Eroica in retro stijl waren. Luigi was met zijn bijna 45 jaar oude Cinelli. Prachtig!

Een bewoner van Castelnovo stond in het heerlijke zonnetje het allemaal eens gade te slaan. Wat kalend en de haartjes netjes naar achter. Gebronsd en diepe kloven in het gezicht. Hij zal vast uren in de buitenlucht hebben gewerkt. Wellicht op één van de vele wijngaarden in de streek. Zo iemand met een leeftijd die zich niet laat schatten. 58 en al met pensioen? 76 en nog vitaal? Verzorgd met een keurige vouw in de pantalon, gepoetste schoenen en gewapend met een vriendelijke glimlach informeerde hij wat we gingen doen.

Dat net op het moment dat ik m’n stroopwafels tevoorschijn haalde. Leuk met dit soort gelegenheden om Oud Hollands snoep tevoorschijn te toveren. Ik bood de man er ook een aan: Biscotti Olandesi. Ricetta vecchia! Molto gusto! Met een prachtige glimlach en een bescheiden knik nam hij de stroopwafel in ontvangst. Bij de eerste hap liet hij gelijk zijn goedkeurig blijken en bij de tweede hap kwam er niet alleen een voorzichtig ‘deliciozo’ uit, maar gluurde hij in het zakje of er meer was. Z’n smaakpupillen wonnen het van z’n bescheidenheid.

Voor mij voelde dat als een overwinning. In Italië erkenning voor de stroopwafel! Het land waar ze koken hebben ontdekt. Ontdekt? Koken is daar een kunst en Da Vinci en Michelangelo hadden evengoed topkoks kunnen zijn. Toen we op de fiets stapten wenste hij ons het allerbeste en het werd één van m’n mooiste fietsdagen.

Een landschap waar Bob Ross de kijkers een uitzending lang bij had doen kwijlen. Het was september en nog volop zomer. De benen genoten er zichtbaar van. Rustige wegen en goede vrienden. Een bescheiden lunch met grappen. Een laatste col smerig afzien en de laatste 15 kilometer op de grote molen op weg naar een heerlijk biertje. Meer heeft een dag ook niet nodig.

Over deze onvergetelijke rit heb ik al heel wat geschreven, maar de stroopwafels blijven steeds buiten beeld. Dit terwijl dit stroopwafel-moment er een is om te koesteren. Om te zorgen dat ik het nooit, maar dan ook nooit meer ga vergeten ga ik zaterdag op de top van de Poggio stroopwafels uit staan delen. Tientallen Italianen zullen met de smaak van stroopwafel de renners zien aankomen. Herpakt Gilbert zich? Zien de Rabo’s het licht? Cav in de regenboogtrui? Haalt Cancellara weer een stunt uit? Of zet Freire met een vierde zich naast Zabel en Bartali?

Wie het ook wordt, de winnaar zal op de laatste beklimming zijn aangemoedigd door stroopwafel etende Italianen. Ons eerste Hollands succes in de klassiekers is vast binnen.

Luigi's Cinelli @ Italiaanse Racefietsen

Hoe lekker de stroopwafels ook waren. Echt kwijlen doe je bij de oude Cinelli van Luigi.

Gerard van Dongen heeft in de jaren zeventig een beetje gekoerst. De tachtiger en negentiger jaren vulde hij met toerfietsen. De laatste jaren is Gerard vooral op zoek naar wielerromantiek. De fietsavonturen en andere hobby’s van Gerard kun je volgen op zijn blog.
Pin It


Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *