Op zaterdag 7 mei klinkt er een harde knal in het centrum van Turijn en weg zijn ze! Een echt kleurig lint van bijna 200 coureurs vertrekt dan voor drie weken Giro, de zwaarste van de laatste jaren, met acht bergetappes. Eerst de korte tijdrit en dan de rest van de ritten met als toetje de beklimming van de Etna op 15 mei en niet eenmaal, maar twee. Eerst de noordlijke kant, de tweede maal de zuidelijke en dat allemaal in de voetsporen van Guiseppe Garibaldi, de ‘bevrijder’ van Italië, de man ook waarvan op elke straathoek in geheel Italië een bronzen beeld staat. De winnaar in Rifugio Sapienza kan best ook eens definitief de roze trui aanhouden. Ook de beruchte Zoncolan wordt aangedaan, de finale waarbij de renners steil rechtop staan.

Ik zal het maar meteen eerlijk zeggen: voor mij is het de Giro. De Tour mag dan de hoofdschotel zijn – de Vuelta met de kaarsrechte supersaaie etappes van 200 kilometer tel ik even niet mee – de Tour is ook de laatste jaren de koers van de herhaalde en vooral computergestuurde winnaars (Indurain, Armstrong) met weinig peper en zout. Natuurlijk kijken we Tour – wat gaat Gesink doen? – maar voor het spektakel moet je in de Laars zijn. Alleen al de namen van de coureurs en de namen van de ploegen! Neem bijvoorbeeld de geheel uit Italiaanse renners bestaande Colnago – CSF Inox met Pozzovivo, Belletti en Pirazzi of Farnese Vini – Neri Sottoli met Vicentini, Gatto en Mazzanti. Dat gaat meteen al vijf kilometer harder. En dan de eindsprints met Greipel, Cavendish en Theo Bos, altijd vuurwerk met sterretjes. In de maand mei vertoef ik meestal toevallig in Italië en kan ik de etappe niet live zien dan vanaf het middaguur voor de TV met de coverage van drie helicopters, 18 motoren met camera’s, verslaggevers tot tussen de spaken en deskundigen van Moser tot Saronni.

Jammer dat Daniele Bennati zijn sleutelbeen gebroken heeft, hij was in bloedvorm. Bij de favorieten op een met stip Contador, direct gevolgd door Menchov, Vicenzo Nibali, Ivan Basso, Michele Scarponi en Mario Pinotti. De Ita’s zullen alles op alles willen zetten om Alberto de voet dwars te zetten, maar het gaat uiterst spannend worden wie Basso opvolgt. Alberto heeft sterke papieren en woeste revanche-plannen. De Italiaanse pers hield overigens een onderlinge poule om uit te maken welke fiets de ultiem fraaiste is in het uit anderhalf miljoen euro bestaande waardevolle peloton fietsen. Op 1 de Pinarello Dogma 60.1, op 2 de Cannondale Supersix Hi-Mod en op 3 de Bianchi Oltre HOC. Het is maar dat u het weet.

Wij gaan zien wie de opvolger wordt vanaf 1997 Gotti, Pantani, weer Gotti, Garzelli, Simoni, Salvoldelli, weer Simoni, Cunego, weer Salvoldelli, Basso, Di Lucca, dan Contador, Menchov en gelukkig verleden jaar weer een Italiaan Ivan Basso. Nooit vergeten hoe Danilo Di Lucca in 2007 op de ene dag drie minuten in z’n eentje goedmaakte en uitliep en de volgende in de stromende regen zwaar de mist in ging en nog meer minuten aan zijn broek kreeg. Dat was pas wielrennen, dat was knokken, dat was pas emotie! Er zijn ook landgenoten in de Giro; Vacansoleil met buitenlanders en alleen Johnny Hoogerland, Addy Engels bij Quickstep, Rabo met een geheel Nederlands team; Bos, Flens, Kruijswijk, Leezer, Slagter, Tankink, van Emden, van Winden en alle ogen gericht op Weening. Wat gaat hij doen?

Even iets anders voor de vakantie: probeer de dvd-box met boekje met foto’s van de BRT, de Flandriens, te bestellen. Natuurlijk Merckx, maar ook De Vlaminckx (Gios Torino), Eric Leman, de huilende Van Hooijdonck, de merkwaardige Freddy Maertens en als klapstuk Johan Museeuw. Zelden zo’n fraai stukje TV gezien als het interview in het cafe boven op de Muur van Geraardsbergen met Wuyts en Museeuw. Onthullingen, spanning en sensatie !

Van Daphny even geen nieuws. Ze traint hard. Net als ik. Groeten uit Cisano!

Henk van den Anker  werkte bij de Arnhemsche Courant, de Telegraaf en Brabant Pers. Was drie jaar amateur. Vader van Guido, de directeur sportiv van dit blog.