Het nieuws tuimelt de laatste tijd onverminderd binnen. Peter Post, Contador en Daphne. Het hield niet op. Eerst de Post. Een gedreven wielerman die plotseling uit zijn eigen trein stapte. De Amstelvener, die altijd praatte met een snoepje in de mond, was beroemd en berucht voor en door zijn harde aanpak. Rijen met die trein! Lubberding: “En als je dan gewonnen had, vergat hij je te feliciteren. Dan was hij al met morgen bezig”.

Leuke man. Een keer ontmoet als persmuskiet, ik denk in Den Bosch, de Veemarkthallen, rond de tour. We zijn/waren even groot en – toeval – die dag hadden we allebei exact een dezelfde zeer donkerblauwe doublebreasted blazer aan met koperen knoopjes. Toen zagen persmuskieten er nog netjes uit. Bij een hangtafel gaven we elkaar en hand en keken elkaar observerend aan. Even groot, hetzelfde jasje! “En van welke ploeg ben jij?”, vroeg hij. Peter Post; de andere treinen rijden door.

Dan Contador, heel kort, u weet toch hoe hij zijn biefstuk gebakken wil hebben? Medium, altijd medium, maar wel een heel klein stukje.

Maar grote opschudding was er toch wel bij de modderrijders. De modderrijders moesten weer eens voor de wereldtitel, en, vergis u niet, er komen bij de profs wel 58 renners aan de start die net iets langer rijden dan een uur. Een heel uur! De profs dan, want de andere categorieën rijden korter, logisch. Er viel weer veel te genieten vanuit Sankt Wendel. Alleen die naam al, je hoort de kerstklokken luiden.

Twee dagen lang raasden de toppers over het scherm, buitelend, glijdend, trappen lopend, over plankjes springend, blubberend. Bij de vaderlandse vrouwen vloog er ook nog een niet vastgezet voorwiel los over de buis. Met de complimenten van de mecanicien. De Belgen hadden een grote tent geplaatst voor bier en worst, er waren wel duizenden toeschouwers van heinde en verre, de vreemdste spandoeken – “waar ben ik?” – en modder, veel modder. Wel nog even elke ronde over de atletiekbaan, dat wel. 58 Profs uit 18 landen.

Maar goed, wij hadden Vosje en die deed toch maar wat ze doen moest. “Het viel niet mee maar ik ben heel blij”, zei ze. Bij de mannen Stybar die en passant een leuk contract bij Patrick L binnensleepte. Horen we komend wegseizoen nog iets van hem? We kijken uit.

Nee, de opschudding zat ‘m bij de modderrijders rond Lars van der Haar. Hij veroverde op prima wijze de titel maar toen ging er iets mis. “Waar is mijn fiets?”, vroeg hij. “Ik dacht dat jij ‘m had”, zei de mecanicien – weer de mecanicien. “Nee”, zei Lars “jij toch?” Maar de fiets was en bleef zoek. En het mooiste is: het gaat om een zwarte Giant. Wie o wie steelt er nu een zwarte Giant? En wie was er in 1995 in Eschenbach wereldkampioen modderfietsen? Dieter Runkel, het is maar dat u weet. Nee, we wachten met smart op Rodriquez, Philippe Gilbert, Louis Leon Sanchez, Vincenzo Nibali, de Thor en Stefano Garzelli. 260 Kilometer koers, heuvels, druppels, wind, 200 deelnemers en 100 motoren.

Dan Boogerd en Armstrong nog even. Boogerd, die nu schaapachtig over het ijs danst – alle publiciteit is welkom als ik met mijn tanden maar op tv kom – ligt in de clinch met Landis. Landis en hij zouden in de tour van 2003 met eenzelfde blauwe plek op de arm rondgereden hebben, aldus Landis, die de gehele put opentrekt. Een blauwe plek van een net verkeerd geplaatste piqueur. Boogerd wil er niks over kwijt. Hij heeft net nieuwe kunstschaatsen gekocht. Met Armstrong dreigt het dan ook nog verkeerd af te lopen. Ook daar weer Landis als klokkenluider. En als de dopingspeurders Kimm en Novotsky iets concreets in handen zullen krijgen, kunnen alle klassementen van de tour worden herschreven. Een heel werk, zo lijkt me.

 

Tenslotte onze Daphne. Ik heb een zwak voor Daphne. Hoe ze daar rondrijdt in de modder. Koket paardenstaartje, kontje achteruit. Altijd net tweede, maar altijd opgewekt. Spijtig dat ze net voor Sankt Wendel last had van bronchitis. Paardenstaartje gemist. Daphne beterschap. Zet ‘m op. Je kunt het. Wij missen je.

—

Henk van den Anker  werkte bij de Arnhemsche Courant, de Telegraaf en Brabant Pers. Was drie jaar amateur. Vader van Guido, de directeur sportiv van dit blog.